Apothesis

Καλωσορίσατε στο Apothesis, το Ιδρυματικό Αποθετήριο της Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης του ΕΛΜΕΠΑ.

Πρόκειται για μια προσπάθεια που ξεκίνησε το 2001 και αφορά στη συλλογή, διατήρηση και προβολή - με ενιαίο τρόπο - του πνευματικού έργου που παράγεται κυρίως από τους φοιτητές στο ΕΛΜΕΠΑ και δεν δημοσιεύεται αλλού.
Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να χρησιμοποιήσει το Ιδρυματικό Αποθετήριο για να έχει πρόσβαση στα πλήρη κείμενα των πτυχιακών εργασιών. Είναι επιβεβλημένη, εντούτοις, η αναφορά στη χρήση εργασιών βάσει του νόμου και των κανόνων περί πνευματικών δικαιωμάτων.

Κοινότητες στο DSpace

Επιλέξτε μια κοινότητα για να περιηγηθείτε στις συλλογές της.

Τώρα δείχνει 1 - 2 of 2

EΛΜΕΠΑ / HMU 2335
ΤΕΙ Κρήτης / Tei of Crete 9335

Πρόσφατες Υποβολές

Τεκμήριο

Παράγοντες που επηρεάζουν τον ηλικιακό ρατσισμό στον γενικό πληθυσμό

(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2026-10-08) Μιχαλάκη, Τατιάνα-Δάφνη; Michalaki, Tatiana-Dafni; Μιχελή, Αικατερίνη; Micheli, Aikaterini

Εισαγωγή: Ο ηλικιακός ρατσισμός αποτελεί μια διαδεδομένη μορφή προκατάληψης με σημαντικές επιπτώσεις στις διαγενεακές σχέσεις, στην κοινωνική συνοχή και στην παροχή υπηρεσιών κοινωνικής εργασίας. Αν και συχνά υποτίθεται ότι δημογραφικοί παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο ή το μορφωτικό επίπεδο προβλέπουν τις ηλικιακές στάσεις, η πρόσφατη βιβλιογραφία τονίζει τον ρόλο ψυχοκοινωνικών παραγόντων, και ιδιαίτερα του φόβου για το γήρας. Στην Ελλάδα, όπου οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί συνυπάρχουν με οικονομικές πιέσεις και πολιτισμική αμφιθυμία απέναντι στη γήρανση, η κατανόηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ δημογραφικών και ψυχολογικών παραγόντων είναι κρίσιμη για την κοινωνική εργασία και την γεροντολογική έρευνα. Σκοπός μελέτης: Η παρούσα μελέτη στόχευσε στη διερεύνηση των παραγόντων που προβλέπουν τον ηλικιακό ρατσισμό στον γενικό πληθυσμό, με ιδιαίτερη έμφαση στο κατά πόσο ο φόβος για το γήρας ασκεί ισχυρότερη επίδραση από τα δημογραφικά χαρακτηριστικά. Η κεντρική υπόθεση ήταν ότι ο φόβος για το γήρας, ειδικά στις πολυδιάστατες υποκλίμακές του, θα προβλέπει τον ηλικιακό ρατσισμό ισχυρότερα από τους δημογραφικούς παράγοντες. Υλικά και Μέθοδοι: Ακολουθήθηκε ποσοτικός, διατομεακός ερευνητικός σχεδιασμός με δείγμα ευκολίας 104 συμμετεχόντων από τον γενικό πληθυσμό. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ανώνυμου διαδικτυακού ερωτηματολογίου που περιλάμβανε δημογραφικές μεταβλητές, την Κλίμακα Φόβου για το Γήρας (Lasher & Faulkender, 1993) και την Κλίμακα Στάσεων Ηλικιακού Ρατσισμού (Fraboni, Saltstone, & Hughes, 1990). Διεξήχθησαν περιγραφικά στατιστικά, αναλύσεις αξιοπιστίας και πολλαπλές γραμμικές παλινδρομήσεις με χρήση SPSS. Η μελέτη έλαβε έγκριση από την Ακαδημαϊκή Επιτροπή του Τμήματος Κοινωνικής Εργασίας, ΕΛΜΕΠΑ. Αποτελέσματα: Η περιγραφική ανάλυση έδειξε μέτρια επίπεδα φόβου για το γήρας και αμφίθυμες εκφράσεις ηλικιακού ρατσισμού, με υψηλότερες τιμές σε αρνητικά στερεότυπα σε σχέση με θετικές πατερναλιστικές στάσεις. Η ανάλυση παλινδρόμησης έδειξε ότι τα δημογραφικά χαρακτηριστικά γενικά δεν αποτελούν ισχυρούς προγνωστικούς δείκτες, με εξαίρεση την εμπειρία φροντίδας που συνδέθηκε με αυξημένο αρνητικό ηλικιακό ρατσισμό. Η οικονομική ανασφάλεια προέβλεψε σημαντικά αυξημένο φόβο για το γήρας. Στους ψυχολογικούς παράγοντες, ο φόβος για τους ηλικιωμένους συνδέθηκε έντονα με θετικές και αρνητικές μορφές ηλικιακού ρατσισμού, ενώ ο φόβος απωλειών είχε ασθενή συσχέτιση μόνο με τον αρνητικό ηλικιακό ρατσισμό. Συμπεράσματα: Η μελέτη καταδεικνύει ότι ο ηλικιακός ρατσισμός δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε δημογραφικές διαφορές, αλλά διαμορφώνεται από ψυχολογικές ανησυχίες και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Ο φόβος για τους ηλικιωμένους φαίνεται να οδηγεί σε αμφίθυμες μορφές ηλικιακού ρατσισμού, ενώ η οικονομική ανασφάλεια εντείνει τους φόβους για το ίδιο το γήρας. Για την κοινωνική εργασία, τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη διπλών παρεμβάσεων: δομικής υπεράσπισης για την αντιμετώπιση της οικονομικής ευαλωτότητας και ψυχοκοινωνικών δράσεων που μειώνουν τις αντιλήψεις βασισμένες στον φόβο μέσω ουσιαστικής διαγενεακής επαφής και εκπαίδευσης για τη γήρανση.

Τεκμήριο

Η άποψη των επαγγελματιών και ειδικών για τον νέο νόμο σχετικά με την επιτροπεία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων

(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2026-10-08) Γεωργαρά, Λυδία; Georgara, Lydia; Πελεκίδου, Λίνα; Pelekidou, Lina

Το προσφυγικό ζήτημα και η αυξημένη παρουσία ασυνόδευτων ανηλίκων στην Ελλάδα ανέδειξαν σημαντικές προκλήσεις για το σύστημα παιδικής προστασίας και την ανάγκη ανάπτυξης εξειδικευμένων μηχανισμών υποστήριξης και εκπροσώπησης των παιδιών αυτών. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των απόψεων των επαγγελματιών που εργάζονται στο πεδίο της παιδικής προστασίας και του προσφυγικού, σχετικά με την εφαρμογή και αποτελεσματικότητα του θεσμού της Επιτροπείας ασυνόδευτων ανηλίκων στην Ελλάδα. Για την υλοποίηση της έρευνας αξιοποιήθηκε η ποιοτική ερευνητική μέθοδος, μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με εννέα (9) επαγγελματίες διαφορετικών ειδικοτήτων. Από την ανάλυση των δεδομένων προέκυψαν σαράντα τέσσερις (44) κωδικοί, οι οποίοι ομαδοποιήθηκαν σε οχτώ (8) κατηγορίες και στη συνέχεια συντέθηκαν σε έξι (6) βασικούς θεματικούς άξονες. Τα ευρήματα τη μελέτης ανέδειξαν σημαντικές δυσλειτουργίες στο σύστημα παιδικής προστασίας, όπως η αστάθεια του θεσμικού πλαισίου, η απουσία στρατηγικού σχεδιασμού, οι εκτεταμένες γραφειοκρατικές διαδικασίες και οι χρονικές καθυστερήσεις, καθώς και οι δομικές ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και υποδομές. Ο θεσμός της επιτροπείας αναγνωρίζεται ως αναγκαίος για την ομαλή και άμεση διεκπεραίωση των ζητημάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και για τη διασφάλιση των βέλτιστων συμφερόντων τους. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά του περιορίζεται σημαντικά από τις ευρύτερες συνθήκες λειτουργίας του συστήματος. Η εργασία καταλήγει ότι η αποτελεσματική προστασία των ασυνόδευτων ανηλίκων δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω μεμονωμένων παρεμβάσεων, αλλά απαιτεί τη συνολική αναδιοργάνωση και ενίσχυση του συστήματος παιδικής προστασίας στην Ελλάδα. Ο άμεσος διορισμός επιτρόπου, αν και σημαντικός, δεν επαρκεί από μόνος του ως μέτρο προστασίας, εφόσον δεν υποστηρίζεται από ένα συντονισμένο, σταθερό και επαρκώς στελεχωμένο σύστημα.

Τεκμήριο

Ανάπτυξη.κατασκευή και αξιολόγηση καμπύλης πτέρυγας

(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Μηχανικών (ΣΜΗΧ), ΔΠΜΣ Ενεργειακά Συστήματα, 2026-10-08) Σηφάκης, Χρήστος; Sifakis, Christos; Κονταξάκης, Κωνσταντίνος; Kontaxakis, Konstantinos

Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στον σχεδιασμό, κατασκευή και αξιολόγηση εύκαμπτου καμπύλου πτερυγίου για μικρή ανεμογεννήτρια υπό κλίμακα, με στόχο την επίτευξη παθητικού ελέγχου της πτερύγωσης μέσω αεροελαστικής παραμόρφωσης. Αρχικά παρουσιάζονται οι βασικές αρχές λειτουργίας των ανεμογεννητριών, μια συνοπτική ιστορική αναδρομή και οι κυριότεροι μηχανισμοί ενεργού και παθητικού ελέγχου της γωνίας προσβολής, με έμφαση στη διεθνή ερευνητική πρόοδο σχετικά με τα καμπύλα και εύκαμπτα πτερύγια (swept blades). Στο πειραματικό μέρος, πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις αεροδυναμικής απόδοσης σε άκαμπτο ευθύγραμμο πτερύγιο στην αεροσήραγγα του εργαστηρίου αιολικής ενέργειας, με σκοπό τη σύγκριση των πειραματικών αποτελεσμάτων με τα θεωρητικά υπολογιστικά μοντέλα DEOL και DINILIDA, Ακολούθησε εργαστηριακή πιστοποίηση των μηχανικών ιδιοτήτων των υλικών που θα χρησιμοποιηθούν στις προσομοιώσεις, ώστε να διασφαλιστεί η ακρίβεια των μοντέλων πεπερασμένων στοιχείων. Στη συνέχεια αναπτύχθηκε, μέσω SolidWorks, μια παραμετρική διαδικασία σχεδιασμού καμπύλων πτερυγίων με διαφορετικά επίπεδα καμπυλότητας (sweep), τα οποία αξιολογήθηκαν με στατικές προσομοιώσεις (FEA) για τη μέτρηση της μετατόπισης, της στρέψης και των αναπτυσσόμενων τάσεων υπό φορτίσεις που προσομοιώνουν ρεαλιστική αεροδυναμική πίεση. Με μεθοδολογία δοκιμής και σφάλματος, προσδιορίστηκαν τα χαρακτηριστικά τόσο για το καταλληλότερο υλικό όσο και για της βέλτιστη γεωμετρία σάρωσης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα εύκαμπτα καμπύλα πτερύγια μπορούν να παρουσιάσουν ελεγχόμενη παραμόρφωση και στρέψη, η οποία οδηγεί σε παθητική μείωση της γωνίας τοποθέτησης σε υψηλές ταχύτητες ανέμου, συμβάλλοντας στη μείωση των φορτίων. Με τον τρόπο αυτό, επιβεβαιώνεται η δυνατότητα αξιοποίησής τους ως μηχανισμού παθητικού ελέγχου, χωρίς την ανάγκη πρόσθετων κινούμενων μερών. Τέλος, η εργασία καταλήγει σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις σχεδιασμού σχετικά με την επιλογή υλικών, τα όρια καμπυλότητας και τις γεωμετρικές παραμέτρους που βελτιστοποιούν την αεροελαστική συμπεριφορά των πτερυγίων.

Τεκμήριο

Η ετοιμότητα των προπτυχιακών φοιτητών κοινωνικής εργασίας και νοσηλευτικής στην διαχείριση του πένθους

(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-10-02) Μαριδάκη, Γεωργία; Maridaki, Georgia; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, Maria

Η απώλεια αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή των ανθρώπων. Η ζωή δηλαδή έχει δύο πλευρές, την θετική και την αρνητική. Στην αρνητική πτυχή της εμπεριέχεται η απώλεια (Hooyman & Kramer, 2006). Ακόμα και η αλλαγή δουλειάς, ένας χωρισμός μπορεί να αποτελεί μια απώλεια για τον άνθρωπο. Παρόλο που το πένθος είναι καθημερινό κομμάτι μας είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε και ακόμα πιο δύσκολο να το ξεπεράσουμε. Για το λόγο αυτό το πένθος επηρεάζει πολλούς τομείς της συμπεριφοράς του ανθρώπου και εκδηλώνεται τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό (Parkes & Weiss, 1983). Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πιο συγκεκριμένα ότι: "Το πένθος είναι η φυσιολογική και αναμενόμενη αντίδραση στην απώλεια, που μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές" (American Psychological Association, 2020). Ωστόσο κάθε άνθρωπος βιώνει το πένθος με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και οι αντιδράσεις ποικίλουν. Για το λόγο αυτό παρατηρούμε πολλά κενά στη βιβλιογραφία σχετικά με το θέμα αυτό. Σε μια έρευνα που έγινε τον Μάιο του 2023 στην Αμερική για τον Covid-19, όπου οι απώλειες για τους επαγγελματίες ήταν καθημερινό φαινόμενο διαπιστώθηκε ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι νοσηλευτές δεν είναι εκπαιδευμένοι να ασχολούνται με πρακτικές επείγουσας ανταπόκρισης, οι οποίες είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση αναγκών που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19. Οι κύριες ανάγκες εκπαίδευσης που αναφέρθηκαν από τους ερωτηθέντες ήταν : Φροντίδα με επίγνωση του τραύματος (70%), Απώλεια και Πένθος (44%), Διαχείριση έκτακτης ανάγκης (44%). Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στις βαθμολογίες αυτοαποτελεσματικότητας μεταξύ των φοιτητών και των πρόσφατων αποφοίτων. Και οι δύο ομάδες ανέφεραν χαμηλή αυτοαποτελεσματικότητα στην εφαρμογή προχωρημένων δεξιοτήτων πρακτικής (Beltran και συν., 2023). Σκοπός της έρευνας μας είναι να διερευνήσουμε κατά πόσο οι φοιτητές της κοινωνικής εργασίας και της νοσηλευτικής είναι προετοιμασμένοι στη διαχείριση καταστάσεων πένθους και διαχείρισης συγγενών που πενθούν στο εργασιακό τους περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό θα διερευνηθεί επίσης πως οι γνώσεις, οι στάσεις, οι αξίες και οι δεξιότητες που κατέχει το εκάστοτε άτομο, παίζουν καθοριστικό ρόλο, στην επιλογή μιας συγκεκριμένης πορείας δράσης από τον επαγγελματία.

Τεκμήριο

Παράγοντες που επιδρούν στα επίπεδα στρες, στην ικανοποίηση και την προσλαμβανόμενη αυτο-αποτελεσματικότητα επαγγελματιών που εργάζονται με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, στο Ηράκλειο Κρήτης: μια μελέτη σε γονείς παιδιών και σε επαγγελματίες

(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-10-02) Μακρογιάννη, Ειρήνη; Makrogianni, Eirini; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, Maria

Σκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τις απόψεις των επαγγελματιών και τις αντίστοιχες των γονέων ως προς τις δυσκολίες, τις ανάγκες υποστήριξης και τις στρατηγικές αντιμετώπισης που υιοθετούν οι γονείς παιδιών στο φάσμα του αυτισμού και να διερευνήσει την επίδραση των διαφορών στο επίπεδο εξουθένωσης, στην ικανοποίηση από την εργασία και στο επίπεδο προσλαμβανόμενης αυτό-αποτελεσματικότητας. Πιο συγκεκριμένα, ανάμεσα στους επιμέρους στόχους της μελέτης ήταν να εξετάσουμε τα εξής: Α) τις κυρίαρχες απόψεις των επαγγελματιών και των γονέων ως προς τις δυσκολίες και τις ανάγκες υποστήριξης των παιδιών στο φάσμα Β) τις διαφορές ανάμεσα στις απόψεις επαγγελματιών και γονέων ως προς τις δυσκολίες, τις ανάγκες και τις στρατηγικές αντιμετώπισης. Γ) την επίδραση επιμέρους παραγόντων στην προσλαμβανόμενη ικανοποίηση, επίπεδα εξουθένωσης και αυτό- αποτελεσματικότητα των επαγγελματιών. Μέθοδος: Πληθυσμό της μελέτης αποτελέσαν γονείς παιδιών ηλικίας έως 12 ετών στο φάσμα του αυτισμού και επαγγελματίες που υποστηρίζουν παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά. Πραγματοποιήθηκε σκόπιμη δειγματοληψία για τη επιλογή του υπό μελέτη πληθυσμού. Ποιο συγκεκριμένα, κριτήρια συμμετοχής στη μελέτη για τους γονείς αποτέλεσαν τα εξής: α) να έχουν παιδί ηλικίας έως 12 ετών με διάγνωση, β) να διαμένουν στην Περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου Κρήτης. Αντίστοιχα, κριτήρια συμμετοχής στη μελέτη για τους επαγγελματίες αποτέλεσαν τα εξής: α) να υπηρετούν επαγγέλματα υγείας (π.χ. ιατροί, νοσηλευτές), ψυχικής υγείας και κοινωνικής φροντίδας (π.χ. ψυχολόγοι, ψυχίατροι, κοινωνικοί λειτουργοί) και ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης (π.χ. ειδικοί παιδαγωγοί) , β) να υπηρετούν σε υπηρεσίες του ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα της Περιφέρειας Ηρακλείου Κρήτης, γ) να έχουν τουλάχιστον 2 έτη προϋπηρεσίας με τον συγκεκριμένο πληθυσμό στόχου. Η επιλογή των επαγγελματιών έγινε με αναλογικό επιμερισμό με βάση την εκπροσώπηση των διαφόρων ειδικοτήτων στις υπηρεσίες που συμμετείχαν στη μελέτη. Για την προσέγγιση του δείγματος πραγματοποιήθηκε γραπτή επικοινωνία με υπηρεσίες που έχουν ως αντικείμενο την αξιολόγηση, την ψυχοκοινωνική υποστήριξη ή την αγωγή και εκπαίδευση παιδιών που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού στην Περιφερειακή ενότητα του Ηρακλείου Κρήτης (π.χ. ιατροπαιδαγωγικό κέντρο Ηρακλείου, ΚΕΔΑΣΥ, ΕΔΥ, κτλ). Η προσέγγιση των γονέων πραγματοποιήθηκε κατόπιν γραπτής ενημέρωσης και πρόσκλησης συμμετοχής που έλαβαν οι γονείς μέσα από τις υπηρεσίες υποστήριξης. Στη μελέτη συμμετείχαν 61 άτομα (31 επαγγελματίες και 30 γονείς). Αποτελέσματα: Τα κύρια ευρήματα έδειξαν ότι οι επαγγελματίες εκτιμούν συχνότερα την ανάγκη για υποστήριξη σε τομείς όπως η επικοινωνία και το παιχνίδι (γονείς: 70%, επαγγελματίες: 96,8%, r = 0,48), η οικονομική βοήθεια για ειδικό εξοπλισμό (36,7% – 87,1%, r = 0,29) και η συμβουλευτική στήριξη από ψυχολόγο ή κοινωνικό λειτουργό (70% – 100%, r = 0,62). Υψηλή συμφωνία παρατηρήθηκε στην εκτίμηση της σημασίας του προσωπικού χρόνου (93,3% – 100%, r = 0,58). Υψηλή συμφωνία παρατηρήθηκε στην εκτίμηση της σημασίας του προσωπικού χρόνου (93,3% – 100%, r = 0,58). Σε ό,τι αφορά παράγοντες που σχετίζονται με την αποτελεσματικότητα των επαγγελματιών, 87,1% δήλωσαν ότι νιώθουν εξαντλημένοι/ες στο τέλος μίας εργάσιμης μέρας “μερικές φορές” και 12,9% “καθημερινά”, ενώ χαμηλότερες τιμές στην αυτοαποτελεσματικότητα καταγράφηκαν σε επιμέρους πτυχές (π.χ. 12,9% “πολύ” για τη συμβολή των σωματικών δυνάμεων και 16,1% “πολύ” για την αποφυγή άσκοπων ενεργειών). Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν κυρίως τη διαφορετική προτεραιοποίηση των αναγκών μεταξύ γονέων και επαγγελματιών, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση, ώστε οι παρεμβάσεις να είναι στοχευμένες και προσαρμοσμένες, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας της φροντίδας και της ικανοποίησης όλων των εμπλεκομένων. Συμπέρασμα: Η μελέτη έδειξε ότι οι επαγγελματίες και οι γονείς έχουν διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με τις δυσκολίες και τις ανάγκες υποστήριξης των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού με τους επαγγελματίες να αναγνωρίζουν γενικά υψηλότερες ανάγκες και να εκτιμούν πιο έντονα την αναγκαιότητα στρατηγικών αντιμετώπισης. Οι κυρίαρχες διαφορές εντοπίζονται στις ανάγκες επικοινωνίας/παιχνιδιού, στην οικονομική υποστήριξη και στις οικογενειακές διαδικασίες ενώ οι συντελεστές συσχέτισης μαρτυρούν μέτρια έως υψηλή συμφωνία σε άλλους τομείς όπως τις οι συντελεστές συσχέτισης μαρτυρούν μέτρια έως υψηλή συμφωνία σε άλλους τομείς όπως οι μελλοντικές υπηρεσίες, δηλαδή υπηρεσίες ή παρεμβάσεις που αναμένεται να χρειαστεί το παιδί σε επόμενα αναπτυξιακά στάδι και η συμπεριφορική υποστήριξη δηλαδή καθοδήγηση για τη διαχείριση προκλητικών ή δύσκολων συμπεριφορών στο σπίτι ή στο σχολείο. Επιπλέον, οι διαφορές αυτές φαίνεται να σχετίζονται με τα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης, εργασιακής ικανοποίησης και προσλαμβανόμενης αυτοαποτελεσματικότητας των επαγγελματιών.