Πλοήγηση ανά Συγγραφέας "Kastritis, Charalampos"

Τώρα δείχνει 1 - 1 of 1
  • Μικρογραφία εικόνας
    Τεκμήριο
    Ψύχωση και ψυχοκοινωνική αποκατάσταση: ποιες είναι οι απόψεις των ειδικών;
    (ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2022-04-14) Καρπουτζάκη, Ζωή; Καστρίτης, Χαράλαμπος; Λελεδάκη, Νικολέτα; Karpoutzaki, Zoi; Kastritis, Charalampos; Leledaki, Nikoleta
    Οι ανθρώπινες ανάγκες αποτελούν μια σύνθετη έννοια, η οποία διαφέρει ως προς το ποιος τις προσδιορίζει. Σύμφωνα με την θεωρία του Α. Maslow (1943, 1954), η βασικότερη ανάγκη όλων είναι αυτή της επιβίωσης, δηλαδή, ότι κρατά τον άνθρωπο στη ζωή (τροφή, νερό, ύπνος κλπ), ενώ, για την κάλυψη μιας κατηγορίας αναγκών απαιτείται η πρότερη ικανοποίηση της αμέσως προηγούμενης κατηγορίας πχ για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, απαιτείται η κάλυψη των αναγκών ασφαλείας. Η ψύχωση αποτελεί μια σειρά από συμπτώματα ψυχικών ασθενειών που στρεβλώνουν τον τρόπο που το άτομο αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα έναντι των γύρω του (Doherty & Owen, 2014). Η ψυχοκοινωνική αποκατάσταση του ατόμου, δηλαδή, μία διαδικασία που προσφέρει ευκαιρίες ανεξαρτητοποίησης σε ψυχωτικούς ασθενείς με έκπτωση λειτουργικότητας μέσα στην κοινότητα συνδυάζοντας τη φαρμακευτική θεραπεία, την ψυχοθεραπεία και τις ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις (Μαδιανός, 2005). Η παρούσα εργασία στοχεύει στη μελέτη των απόψεων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας για την υφιστάμενη κατάσταση της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης των ψυχωσικών ασθενών. Συγκεκριμένα, θα μελετηθούν οι ανάγκες, οι ευκαιρίες, τα προβλήματα και οι δυσκολίες της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, η επίδραση του στίγματος στο άτομο και την οικογένεια καθώς και προτάσεις για το μέλλον. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ανάγκες των ψυχωσικών ασθενών αφορούν κυρίως τις βιολογικές (τροφή, νερό, στέγη), τις κοινωνικές και τις ανάγκες ασφάλειας (φάρμακα, τήρηση προγράμματος). Αντίστοιχα, βρέθηκε πως οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και τα κοινωνικά δίκτυα συμβάλλουν ολιστικά στη στήριξη των ασθενών και συμβάλλουν θετικά στην ψυχοκοινωνική του αποκατάσταση. Όμως, το στίγμα φαίνεται πως αυξάνει τη βίωση συναισθημάτων όπως το άγχος, η ντροπή, η απελπισία/ απόγνωση και ο θυμός, τα οποία οδηγούν στην κοινωνική απομόνωση και τη μείωση της αυτοεκτίμησης του ασθενούς, ενώ, επιβαρύνει τις οικογένειες με τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της κοινωνίας, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να κλείνονται στον εαυτό τους, υιοθετούν απόψεις τρίτων και να αυτοστιγματίζονται. Έτσι, προτείνονται παρεμβάσεις όπως η δημιουργία κέντρων αποκατάστασης, η ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η πρόσληψη ειδικών επαγγελματιών για την παροχή νέων υπηρεσιών, η διασύνδεση υπηρεσιών δημοσίου (συμπεριλαμβανομένων των ΟΤΑ) και ιδιωτικού τομέα για την υλοποίηση δράσεων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης.