Πλοήγηση ανά Συγγραφέας "Liakakou, Theodora"
Τώρα δείχνει 1 - 2 of 2
Αποτελέσματα ανά σελίδα
Επιλογές ταξινόμησης
Τεκμήριο Αυτό-αξιολόγηση του τραύματος των γυναικών που έχουν βιώσει έμφυλη βία.(ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2023-08-25) Λιακάκου, Θεοδώρα; Σπυριδάκη, Ιωάννα; Liakakou, Theodora; Spyridaki, IoannaΗ έμφυλη βία, συνταράσσει τα θεμέλια της κοινωνίας, παρά τους αγώνες που έχουν γίνει για την επίτευξη της ανεξαρτησίας και της ισότητας των δύο φύλων και τα σημάδια που αφήνει έχουν σημαντικό αντίκτυπο τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή του θύματος. Η έλλειψη ισότητας και η κοινωνική αντίληψη που επικρατεί σε πολλά θέματα, σίγουρα είναι κατά κόρον λόγοι που παροτρύνουν τέτοιου είδους δυσλειτουργίες. Η κακοποίηση των γυναικών και ιδιαίτερα μέσα στην περίοδο της πανδημίας του COVID-19, λόγω του εγκλεισμού, της καταπίεσης, του φόβου, και της αποξένωσης αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Η βία λοιπόν κατά των γυναικών είναι σίγουρα ένα φαινόμενο που συνοδεύει όλη την ανθρώπινη ιστορία ανά τους αιώνες και παρουσιάζει σημαντική κοινωνικοοικονομική ποικιλομορφία. Επηρεάζει όλες τις γυναίκες παγκοσμίως, εφόσον δεν σχετίζεται με πολιτικά ή πολιτιστικά σύνορα, οικονομικά πλαίσια και θρησκευτικούς, εθνικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς. Στην καθημερινή ζωή παρατηρούνται πολλά είδη ανισοτήτων, που υποβοηθούν αυτό το φαινόμενο, τόσο στο εργασιακό περιβάλλον, όσο και στο οικογενειακό, με έμφαση στις συζυγικές σχέσεις. Έτσι, αποκτά πολλαπλές μορφές όπως ο βιασμός, η σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, οι απειλές για πρόκληση σοβαρής βλάβης, καθώς και η εκμετάλλευση μέσω ηλεκτρονικών πορνογραφικών μέσων. H κακοποίηση των γυναικών αποτελεί μια από τις κύριες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πάρα ταύτα όμως παραμένει στην αφάνεια των κοινωνικών προβλημάτων που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης. Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες η νομοθεσία έχει αλλάξει προσπαθώντας να καλύψει και να προστατεύσει τα γυναικεία δικαιώματα, η εφαρμογή της όμως επί του πρακτέου δυστυχώς πάσχει ακόμα. Παρόλο που δεν υπάρχουν στοιχεία για την εκτίμηση της ζημίας που προκύπτει από την έμφυλη βία, μπορεί να αναφερθεί ότι τα θύματα έμφυλης βίας έχουν συχνά υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής. Οι κοινωνικές επιπτώσεις που υφίστανται είναι η περιθωριοποίηση, στιγματισμός, και αποξένωση του θύματος και ως εκ τούτου η συμμετοχή των γυναικών στην δημόσια ζωή και η συνεισφορά τους στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη είναι ιδιαίτερα μειωμένες. Οι διαστάσεις της έμφυλης βίας είναι τεράστιες, εφόσον τα ποσοστά είναι υψηλά και οι επιπτώσεις ως προς τα θύματα σοβαρές. Το φαινόμενο είναι έντονο, με τάσεις κλιμάκωσης, ενώ ακόμα και σήμερα συγκαλύπτεται, κάνοντας έκδηλη την αδυναμία της κοινωνίας και των φορέων της να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που η ίδια κατά βάση δημιουργεί και αναπαράγει. Η παρακάτω έρευνα είχε τη μορφή αυτό αξιολόγησης του τραύματος των γυναικών που έχουν βιώσει έμφυλη βία με την πιλοτική εφαρμογή του εργαλείου Αυτό-αξιολόγηση του τραύματος-Οδηγός Ανάρρωσης (START). Τα αποτελέσματα που προέκυψαν συγκεντρωτικά, αφορούσαν τη μειωμένη ενέργεια και συγκέντρωση των γυναικών για την εκπόνηση διαφόρων ενεργειών, το αίσθημα αποτυχίας, απογοήτευσης και έλλειψης ικανοποίησης σχετικά με τον ίδιο τους τον εαυτό. Επιπλέον, το συνεχές αίσθημα αναστάτωσης, η δυσκολία στον ύπνο ή και το αντίθετο, ο φόβος, η αστάθεια και η συνεχής αποφυγή εξωτερικών ερεθισμάτων που τους θύμιζαν μια στρεσογόνο κατάσταση, ήταν μερικά από τα επιπλέον είδη τραυμάτων που αναφέρθηκαν. Τέλος, φαίνεται ότι η πλειοψηφία των γυναικών της έρευνας είχαν επισκεφθεί στο πρόσφατο παρελθόν κάποιον γενικό ιατρό ή είχαν λάβει φροντίδα ψυχικής υγείας και εμφάνισαν πρόβλημα στην έκφραση των αναγκών τους. Ολοκληρώνοντας, η κοινωνική εργασία μπορεί σε ατομικό επίπεδο να συμβάλλει στην ψυχολογική υποστήριξη, στην ψυχοθεραπεία και την αυτοπραγμάτωση, στην συνεχή ανακάλυψη τρόπων και μέσων τα οποία βοηθούν στην ανάκαμψη και την αυτό-βελτίωση, όπως και την σταθερή διατήρηση αυτών, ενώ σε επίπεδο κοινωνίας, προάγει την επίλυση των προβλημάτων στις ανθρώπινες σχέσεις, την ενδυνάμωση και την κοινωνική αλλαγή προοδευτικά, χρησιμοποιώντας θεωρίες της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των κοινωνικών συστημάτων.Τεκμήριο Διερεύνηση και η αποτύπωση του χρόνιου πόνου σε προπτυχιακούς φοιτητές με την μέθοδο Photovoice(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-03-03) Λιακάκου, Θεοδώρα; Liakakou, Theodora; Κούτρα, Κλειώ; Koutra, KleioΗ εργασία διερευνά την εμπειρία του χρόνιου πόνου σε φοιτητές μέσω της συμμετοχικής μεθόδου Photovoice, αναδεικνύοντας τις βιοψυχοκοινωνικές του διαστάσεις και τις δυνατότητες ενδυνάμωσης. Συμμετείχαν οκτώ φοιτητές/τριες, 21– 30 ετών, με ποικίλες διαγνώσεις (π.χ. ινομυαλγία, ρευματοειδής αρθρίτιδα, ημικρανία) και ένταση πόνου άνω του μέτριου. Ο ερευνητικός σχεδιασμός περιέλαβε εκπαίδευση στη δεοντολογία εικόνας, δύο κύκλους φωτογράφισης με αναστοχαστικές αφηγήσεις, ομαδικές συνεδρίες ανάλυσης βάσει του οδηγού SHOWeD και θεματική ανάλυση περιεχομένου με συν-ερμηνεία. Τηρήθηκαν αυστηρά ηθικά πρωτόκολλα (ενημερωμένη συγκατάθεση, ανωνυμοποίηση, ασφαλής αποθήκευση). Τα ευρήματα ομαδοποιήθηκαν σε έξι θεματικές: (α) ρευστή καθημερινότητα με απρόβλεπτη λειτουργικότητα και δυσκολία προγραμματισμού, (β) αορατότητα του πόνου που τροφοδοτεί αμφισβήτηση και κοινωνική απόσυρση, (γ) συναισθηματικό βάρος με ενοχή, άγχος και εύθραυστη αυτοεικόνα, (δ) αντίσταση και επιμονή μέσα από «μικρές νίκες» και μεταφορικές εικόνες φωτός/σκότους, (ε) αυτοφροντίδα ως δυναμικό μωσαϊκό στρατηγικών (μικρο-στόχοι, τήρηση αγωγής, οριοθέτηση, ημερολόγια κρίσεων), και (στ) πανεπιστημιακό πλαίσιο ως ταυτόχρονα πρόκληση και ευκαιρία στήριξης, όπου άτομα-κλειδιά κάνουν διαφορά. Η μέθοδος Photovoice λειτούργησε όχι μόνο ως εργαλείο συλλογής δεδομένων αλλά και ως παρέμβαση που μείωσε την απομόνωση, ενίσχυσε τη φωνή των συμμετεχόντων και διευκόλυνε τη συνηγορία. Η μελέτη συμφωνεί με τη διεθνή βιβλιογραφία για ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις και προσθέτει την οπτική αξία της εικόνας στην κατανόηση του πόνου. Περιορισμοί περιλαμβάνουν μικρό, αυτοεπιλεγμένο δείγμα και υποκειμενικότητα ερμηνείας. Προτείνονται διεύρυνση δειγμάτων, πολυτροπικές μέθοδοι και θεσμικές πολιτικές ευελιξίας στα ΑΕΙ. Συνολικά, απαιτούνται ολιστικές, συμμετοχικές πρακτικές που καθιστούν ορατό τον «αόρατο» πόνο και ενδυναμώνουν τους φοιτητές.