Πλοήγηση ανά Συγγραφέας "Toraki, Marina"
Τώρα δείχνει 1 - 2 of 2
Αποτελέσματα ανά σελίδα
Επιλογές ταξινόμησης
Τεκμήριο Η μέτρηση της κοινωνικής λειτουργικότητας σε ασθενείς με ψυχώσεις - Διπολική διαταραχή.(ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2022-06-01) Τοράκη, Μαρίνα; Toraki, MarinaΣκοπός: Η Κοινωνική λειτουργικότητα ορίζεται ως η ικανότητα ενός ατόμου να εμπλέκεται αποτελεσματικά σε κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, να διατηρεί διαπροσωπικές σχέσεις, να συμμετέχει στην εργασία και να διεξάγει καθημερινές δραστηριότητες ανεξάρτητα. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μετρηθεί η κοινωνική λειτουργικότητα σε ασθενείς με ψυχώσεις -Διπολική διαταραχή. Επιμέρους στόχοι είναι η εκτίμηση της επίδρασης δημογραφικών παραμέτρων, της επιβάρυνσης του φροντιστή, Μεθοδολογία: Σε 200 ασθενείς με προβλήματα σχιζοφρένειας ή διπολικής διαταραχής αλλά και στους φροντιστές τους που νοσηλεύτηκαν στην Ψυχιατρική Κλινική του ΠαΓΝΗ μετρήθηκε η κοινωνική λειτουργικότητά τους με τις κλίμακες FAS και SFS. Άλλες κλίμακες μέτρησης ήταν η κλίμακα Zaritγια την επιβάρυνση των φροντιστών, η κλίμακα της ψυχικής ανθεκτικότητας, και η κλίμακα PANSS της ψυχοπαθολογίας. Τα ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν σε τρεις χρονικές στιγμές, η πρώτη κατά την είσοδο του ασθενή στην κλινική, η δεύτερη λίγο πριν το εξιτήριο και η τρίτη 2 μήνες μετά στο σπίτι του ασθενή. Αποτελέσματα: Οι δυο κλίμακες κοινωνικής λειτουργικότητας SFS,FASσυσχετίζονται στατιστικά σημαντικά (rs=0,839, p<0,001). Επίσης η κλίμακα SFSσχετίζεται αρνητικά με την κλίμακα της επιβάρυνσης του φροντιστή (rs=-0,399, p<0,001), θετικά με την ανθεκτικότητα (rs=0,318, p<0,001) και αρνητικά με την θετική ψυχοπαθολογία θετική PANSS (rs=-0,176, p=0,015). Επίσης η κοινωνική λειτουργικότητα δείχνει να σχετίζεται αρνητικά με την ηλικία του ασθενή (rs=- 0,154, p=0,034), την ηλικία του φροντιστή (rs=-0,277, p<0,001), τα έτη φροντίδας (rs=-0,315, p<0,001)και την εκπαίδευση του ασθενή (p<0,001). Συμπεράσματα ασθενείς με διπολική διαταραχή ή σχιζοφρένεια παρουσιάζουν σοβαρή έκπτωση στην κοινωνική λειτουργικότητά τους. Η σύνδεση αυτής της έκπτωσης επηρεάζεται από την θετική ψυχοπαθολογία τους (ύπαρξη ψευδαισθήσεων, παραληρηματικών ιδεών κ.ά.), αλλά όχι από την αρνητική ψυχοπαθολογία (απόσυρση, δυσκολίες στη σχέση κ.ά.). Η φροντίδα επίσης που λαμβάνεται από τον φροντιστή είναι κρίσιμης σημασίας και συνδέεται με την ανθεκτικότητα και την επιβάρυνση του φροντιστή. Τέλος, οι πιο ηλικιωμένοι ασθενείς αλλά και η χρονιότητα της ασθένειας συσχετίζονται και με μεγαλύτερη έκπτωση στην λειτουργικότητα του ασθενή.Τεκμήριο Το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (the burnout syndrome) σε επαγγελματίες υγείας: επιπτώσεις στην ψυχική υγεία καθώς και στις επαγγελματικές και οικογενειακές σχέσεις.(Τ.Ε.Ι. Κρήτης, Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας (Σ.Ε.Υ.Π), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2013-11-10T18:20:54Z) Αυγενάκης, Αριστείδης; Παπαδάκη, Εμμανουέλα; Τοράκη, Μαρίνα; Avgenakis, Aristeidis; Papadaki, Emmanouela; Toraki, MarinaΗ επαγγελματική εξουθένωση αποτελεί ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, το οποίο εμφανίζεται μετά από επανειλημμένες αποτυχίες στηναντιμετώπιση αγχογόνων καταστάσεων του εργασιακού χώρου. Αναπτύσσεται κυρίως σε όσους εργάζονται σε επαγγελματική σχέση φροντίδας με άλλα άτομα και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Τα στάδια της επαγγελματικής εξουθένωσης είναι αυτό του ενθουσιασμού, της αμφιβολίας και της αδράνειας, της απογοήτευσης και ματαίωσης και τέλος της απάθειας. Συνιστώσες της επαγγελματικής εξουθένωσης είναι σύμφωνα με την προσέγγιση της Maslach, είναι η συναισθηματική εξάντληση, η αποπροσωποποίηση και η μειωμένη προσωπική επίτευξη. Στο γενικό μέρος της παρούσας ερευνητικής εργασίας, γίνεται αναφορά στην επαγγελματική εξουθένωση, στα στάδια της, στις φάσεις, στα συμπτώματα και στην αντιμετώπιση του συνδρόμου αυτού. Στο ειδικό μέρος ερευνάται το φαινόμενο της επαγγελματικής εξουθένωσης στους νοσηλευτές, ιατρούς και κοινωνικούς λειτουργούς, των δύο νοσοκομείων του Ηρακλείου της Κρήτης. Βασικός σκοπός της εργασίας είναι να διερευνήσει το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης ανάμεσα στους επαγγελματίες υγειάς (γιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς, νοσηλευτές) και πως αυτό επηρεάζει την ψυχική τους υγεία, τις επαγγελματικές και οικογενειακές τους σχέσεις. 4 Πληθυσμός μελέτης και Μέθοδος: Τον πληθυσμό μελέτης αποτέλεσαν διακόσιοι περίπου επαγγελματίες υγείας (νοσηλευτές, ιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί) που εργάζονται στα δύο νοσοκομεία του Ηρακλείου (Βενιζέλειο, Πα.Γ.Ν.Η.). Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν ερωτήσεις γενικών πληροφοριών κυρίως δημογραφικών και κοινωνικών παραγόντων, καθώς επίσης, μέρος του ερωτηματολογίου (τροποποιημένο), από παλαιότερη έρευνα για την επαγγελματικής εξουθένωσης, των νοσηλευτών σε ογκολογικά τμήματα, της κ. Τριγώνης Μαρίας Δρ. Κοινωνικής και Οικογενειακής Ιατρικής Πανεπιστημίου Κρήτης, ΠΕ Κοινωνικής Λειτουργός, καθώς και του Dr. Msaouel Pavlos M.D., PH.D το οποίο τροποποιήθηκε και διαμορφώθηκε για τους σκοπούς της παρούσας εργασίας. Η πλειοψηφία των επαγγελματιών υγείας (60%) που συμμετείχαν στην έρευνα αυτή δήλωσε πως τη συγκεκριμένη περίοδο, νιώθουν επαγγελματική εξουθένωση. Οι γυναίκες, όπως φάνηκε από την έρευνα, εμφανίζουν σε μεγαλύτερα ποσοστά επαγγελματική εξουθένωση. Η έρευνα έδειξε ότι τα χρόνια προϋπηρεσίας των ερωτηθέντων, σχετίζονται θετικά με την εκδήλωση επαγγελματικής εξουθένωση, εξουθένωση, σε σχέση με τους υπόλοιπους επαγγελματίες υγείας. Επίσης, φαίνεται ο τομέας εργασίας να μην επηρεάζει την εκδήλωση αυτού του φαινομένου. Συμπεράσματα: ♦ Η επαγγελματική κόπωση διαφοροποιείται σε σχέση με το φύλο. Πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες φαίνεται να βιώνουν περισσότερη επαγγελματική κόπωση σε σχέση με τους άντρες. ♦ Ο βαθμός επαγγελματικής εξουθένωσης σχετίζεται και μάλιστα θετικά με τα τμήματα εκείνα που οι ασθενείς βιώνουν περισσότερο πόνο ή πεθαίνουν συχνότερα, όπως για παράδειγμα οι μονάδες εντατικής θεραπείας και τα παθολογικά τμήματα. Λιγότερη επαγγελματική εξουθένωση εμφανίζουν τα υπόλοιπα τμήματα όπως τα ορθοπεδικά και τα αναισθησιολογικά. ♦ Ο βαθμός επαγγελματικής εξουθένωσης, σχετίζεται με την διάρκεια (σε έτη) υπηρεσίας στον χώρο της υγείας. Πιο συγκεκριμένα ο βαθμός επαγγελματικής εξουθένωσης αυξάνεται καθώς αυξάνονται τα έτη εργασίας.