Πλοήγηση ανά Συγγραφέας "Zacharova-Markarova, Ioanna"

Τώρα δείχνει 1 - 1 of 1
  • Μικρογραφία εικόνας
    Τεκμήριο
    Αξιολόγηση της επίδρασης διαφορετικών μεθόδων βλάστησης σπόρων σπαραγγιού (Asparagus officinalis L.) σε in vitro συνθήκες.
    (ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., ΣΧΟΛΗ ΓΕΩΠΟΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ (ΣΓΕΠ), Τμήμα Γεωπονίας, 2021-07-05) Ζαχάροβα-Μαρκάροβα, Ιωάννα; Zacharova-Markarova, Ioanna
    Το Asparagus officinalis L. είναι αυτοφυές πολυετές είδος και ανήκει στην οικογένεια των Asparagaceae. Από τα 200 είδη του γένους Asparagus το A. officinalis είναι το πιο διαδεδομένο εδώδιμο είδος. Το σπαράγγι αποτελείται από το υπόγειο μέρος (ρίζωμα και σαρκώδεις ρίζες) και το υπέργειο (βλαστοί, φύλλα και άνθη). Το εδώδιμο τμήμα είναι οι βλαστοί (spears) και συγκομίζονται πριν το άνοιγμα της κορυφής. Το A. officinalis L. είναι δίοικο, ή σπάνια ανδρομονόικο, μονοκότυλο, με ορθόκλαδη ανάπτυξη. Τα άνθη του είναι μονήρη ή βλαστάνουν σε ομάδες των 2-3. Υπάρχουν ομογαμετικά θηλυκά είδη (ΧΧ), ετερογαμετικά αρσενικά είδη (ΧΥ) και ομογαμετικά αρσενικά είδη (ΥΥ). Τα τελευταία παρήχθησαν από επιχιασμό ετερογαμετικών αρσενικών. Τα ετερογαμετικά αρσενικά θεωρούνται ως παραγωγικότερα, ζωηρότερα και αποδοτικότερα των θηλυκών ενώ τα ομογαμετικά αρσενικά είναι ανθεκτικότερα σε διάφορες ασθένειες και δεν παράγουν σπόρους. Ο πολλαπλασιασμός του σπαραγγιού γίνεται με ριζώματα (αγενής πολλαπλασιασμός), όμως για την παραγωγή των ριζωμάτων, χρησιμοποιούνται αρχικά σπόροι σπαραγγιού (εγγενής πολλαπλασιασμός). Ένας εναλλακτικός και πιο σύγχρονος τρόπος αγενούς πολλαπλασιασμού είναι ο μικροπολλαπλασιασμός (micropropagation). Η ιστοκαλλιέργεια του σπαραγγιού γίνεται με την χρήση μασχαλιαίων οφθαλμών, ακραίων μεριστωμάτων, έκφυτων υποκοτυλίων και ριζιδίων. Στόχος της παρούσης πειραματικής εργασίας είναι να αξιολογηθεί η επίδραση διαφορετικών μεθόδων βλάστησης σπόρων σπαραγγιού (A. officinalis L. var. argenteuil), αξιοποιώντας διαφορετικά υποστρώματα καλλιέργειας σε in vitro συνθήκες. Για το σκοπό αυτό, έγινε προμήθεια σπόρων του φυτού A. officinalis L. var. argenteuil, οι οποίοι καλλιεργήθηκαν σε κατάλληλα θρεπτικά υποστρώματα. Χρησιμοποιήθηκαν υποστρώματα σε στερεή μορφή (εμπλουτισμένα με 8g/ L άγαρ) και υγρή μορφή (χωρίς στερεοποιητικό). Το στερεό υπόστρωμα με βάση το Murashige και Skoog, 1962 ενισχύθηκε με myo-Inositol 100mg/L, Thiamina 2mg/L και σακχαρόζη 30gr/L. Στα υγρά υποστρώματα η οξυγόνωση του υπό καλλιέργεια φυτικού υλικού (σπόρου), επιτεύχθηκε με τη χρήση αδρανών υλικών (inert materials), όπως βαμβάκι και περλίτης, καθώς και καλλιέργεια σε υγρό ανακίνησης (liquid-shake culture) με τη βοήθεια μιας συσκευής συνεχούς ανάδευσης (rotary shaker). Αμφότερα τα θρεπτικά υποστρώματα (στερεά και υγρά) εμπλουτίστηκαν με 6-βενζυλαμινοπουρίνη (BAP) 0.5mg/L. Δοκιμάστηκαν τέσσερις μεθοδολογίες βλάστησης: α) Μάρτυρας δεν έγινε καμία μεταχείριση στο σπόρο, β) Ενυδάτωση των σπόρων για 12h σε θερμοκρασία δωματίου (24-25°C) και στρωμάτωση για 5 ημέρες στους 5ᵒC, γ) Ενυδάτωση των σπόρων για 12h σε θερμοκρασία δωματίου (24-25ᵒC), στρωμάτωση για 5 ημέρες στους 5ᵒC και soaking για 24h στους 24-25ᵒC, δ) Μηχανικό σκαριφάρισμα με τρύπημα μικροπύλης. Σε συνδυασμό με τις τέσσερις προαναφερόμενες μεθοδολογίες, αξιολογήθηκαν τέσσερα διαφορετικά υποστρώματα καλλιέργειας των σπόρων: α) υπόστρωμα των Murashige and Skoog, 1962 στερεοποιημένο με άγαρ β) υγρό υπόστρωμα με μέσο στήριξης των σπόρων το βαμβάκι, γ) υγρό υπόστρωμα με μέσο στήριξης των σπόρων τον περλίτη και δ) καλλιέργεια σε υγρό ανακίνησης (liquid-shake culture) με τη βοήθεια ενός περιστροφικού αναδευτήρα συνεχούς ανάδευσης (rotary shaker). Για την καλλιέργεια των σπόρων στο στερεό υπόστρωμα και στα υγρά υποστρώματα με τη χρήση αδρανών υλικών (βαμβάκι και περλίτης) χρησιμοποιήθηκαν τρυβλία Petri. Η καλλιέργεια των σπόρων σε υγρό ανακίνησης έγινε σε περιστροφικό αναδευτήρα συνεχούς ανάδευσης (rotary shaker). Ο συγκεκριμένος αναδευτήρας προγραμματίστηκε στις 90 στροφές/min (rpm-revolution per minute), θερμοκρασία 25ᵒC, 16 ώρες φωτοπερίοδο και ένταση φωτισμού 10.000 Lux. Στην περίπτωση αυτή αντί για τρυβλία χρησιμοποιήθηκαν κωνικές φιάλες τύπου Erlenmeyer των 250ml. Για κάθε υπόστρωμα αξιοποιήθηκαν 7 τρυβλία και σε κάθε ένα καλλιεργήθηκαν 8 σπόροι (7 x 8 = 56). Για την καλλιέργεια σε υγρό ανακίνησης (liquid-shake culture) αξιοποιήθηκαν 6 κωνικές φιάλες/μεθοδολογία με 8 σπόρους/φιάλη. Συνολικά καλλιεργήθηκαν 864 σπόροι, (4 μεθοδολογίες x 216 σπόροι). Η επώαση των σπόρων έγινε σε ελεγχόμενες συνθήκες (θερμοκρασία 25ᵒC, 16 ώρες φωτοπερίοδο και ένταση φωτισμού 3.500 Lux.) για 40 ημέρες. Ακολούθησε η αξιολόγηση καταγράφοντας τον αριθμό και το μήκος των βλαστών, τον αριθμό και το μήκος των ριζών, καθώς και το νωπό και ξηρό βάρος κάθε συστάδας. Η στατιστική δοκιμασία έγινε συγκρίνοντας τις μέσες τιμές με τη δοκιμή Duncan. Από την στατιστική ανάλυση προκύπτει ότι, οι μέθοδοι βλάστησης δεν επηρέασαν κανένα από τα αξιολογημένα χαρακτηριστικά με τις τιμές να προσεγγίζουν εκείνες του μάρτυρα. Σε αντίθεση με τις μεθόδους βλάστησης, στις επεμβάσεις (υποστρώματα) καταγράφεται μια σημαντική επίδραση, συγκεκριμένα: στο στερεό υπόστρωμα (μάρτυρας) αναπτύχθηκαν περισσότερες και με μεγαλύτερο μήκος ρίζες, ενώ στο υγρό ανακίνησης προέκυψαν περισσότεροι και με μεγαλύτερο μήκος βλαστοί, ευνοώντας παράλληλα την απόδοση σε νωπό και ξηρό βάρος. Όσον αφορά τις στατικές υγρές καλλιέργειες με συστήματα υποστήριξης (βαμβάκι, περλίτης), εμφανίζουν σημαντική υστέρηση σε όλα τα αξιολογημένα χαρακτηριστικά. Σχετικά με την ταχύτητα βλάστησης των σπόρων, προκύπτει μια σαφής υπεροχή στους σπόρους που καλλιεργήθηκαν στο στερεό υπόστρωμα, καθώς και στο υγρό ανακίνησης και στις τέσσερις μεθόδους ανάπτυξης.