Η βερτισιλλίωση της τομάτας και τρόποι αντιμετώπισης της.
Φόρτωση...
Ημερομηνία
2008-2-29T14:35:4Z
Συγγραφείς
Τίτλος Εφημερίδας
Περιοδικό ISSN
Τίτλος τόμου
Εκδότης
Τ.Ε.Ι. Κρήτης, Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας και Τεχνολογίας Τροφίμων (Σ.Τε.Γ.Τε.Τ), Τμήμα Φυτικής Παραγωγής
Τ.Ε.Ι. Κρήτης, Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας (Σ.Δ.Ο), Τμήμα Τεχνολόγων Γεωπόνων
T.E.I. of Crete, School of Agriculture, Food and Nutrition (STeGTET), Department of Crop Science
T.E.I. of Crete, School of Agriculture, Food and Nutrition (STeGTET), Department of Agriculture
Τ.Ε.Ι. Κρήτης, Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας (Σ.Δ.Ο), Τμήμα Τεχνολόγων Γεωπόνων
T.E.I. of Crete, School of Agriculture, Food and Nutrition (STeGTET), Department of Crop Science
T.E.I. of Crete, School of Agriculture, Food and Nutrition (STeGTET), Department of Agriculture
Επιβλέπων
Περίληψη
Η βερτισιλλίωση είναι μια πολύ διαδεδομένη ασθένεια η οποία έχει μεγάλο εύρος ξενιστών (καλλιεργούμενα και αυτοφυή φυτά). Στην Ελλάδα αναφέρθηκε πρώτη φορά το 1935 από τον Sarejanni, ενώ τα τελευταία 25 χρόνια έχει αρχίσει να προκαλεί μεγάλα προβλήματα στην χώρα μας. Η βερτισιλλίωση είναι μια από τις κυριότερες ασθένειες της τομάτας που προκαλείται συνήθως από δυο είδη του γένους Verticillium, το V. dahliae και το V. albo-atrum. Στην Ελλάδα η ασθένεια προκαλείται συνήθως από το V. dahliae. Η ασθένεια προσβάλλει το αγγειακό σύστημα της τομάτας και προκαλεί χλώρωση, μαρασμό και νέκρωση των κατώτερων φύλλων που τελικά νεκρώνονται και ακολουθεί η πτώση τους. Οι απώλειες της παραγωγής της τομάτας λόγω της προσβολής από τη βερτισιλλίωση κυμαίνονται μεταξύ 33% και 67% και εξαρτώνται από την εξέλιξη της ασθένειας καθώς και από την επίδραση διαφόρων παραγόντων στη μόλυνση των φυτών. Σήμερα η αντιμετώπιση της βερτισιλλίωσης στηρίζεται κυρίως στη εφαρμογή προληπτικών μέτρων όπως η απολύμανση εδάφους (χημική, ατμός, ηλιοαπολύμανση), η χρήση ανθεκτικών-ανεκτικών γενοτύπων καθώς και στην εφαρμογή των κατάλληλων καλλιεργητικών φροντίδων. Δεν υπάρχουν διασυστηματικά μυκητοκτόνα που να ελέγχουν την ασθένεια.
Verticillium wilt is one of the most widespread diseases, which has a broad host spectrum (cultivated and native plants). In Greece, Sarejanni reported the disease for the first time in 1935. The last 25 years it causes serious problems in our country. Verticillium wilt is one of the main diseases of tomato. It is usually caused by two species of the genus Verticillium, specifically the V. dahliae and the V. albo-atrum. In Greece the disease is generally caused by V. dahliae. The disease infects the vascular bundles of tomato and causes yellowing wilting and desiccation of lower leaves. The decrease of tomatoes production is very high and is relative to the spread of the disease as well as, on the effect of various factors, which contribute to the infection of the tomato. Today, the control of Verticillium wilt is based mainly in the application of preventive approaches such as, soil disinfection (chemical, vapour, solarization) tolerant and resistant genotypes and suitable cultural practices. The above approaches are essential because there are no systemic fungicides to control the disease.
Verticillium wilt is one of the most widespread diseases, which has a broad host spectrum (cultivated and native plants). In Greece, Sarejanni reported the disease for the first time in 1935. The last 25 years it causes serious problems in our country. Verticillium wilt is one of the main diseases of tomato. It is usually caused by two species of the genus Verticillium, specifically the V. dahliae and the V. albo-atrum. In Greece the disease is generally caused by V. dahliae. The disease infects the vascular bundles of tomato and causes yellowing wilting and desiccation of lower leaves. The decrease of tomatoes production is very high and is relative to the spread of the disease as well as, on the effect of various factors, which contribute to the infection of the tomato. Today, the control of Verticillium wilt is based mainly in the application of preventive approaches such as, soil disinfection (chemical, vapour, solarization) tolerant and resistant genotypes and suitable cultural practices. The above approaches are essential because there are no systemic fungicides to control the disease.