Ομαδική συμβουλευτική σε θύτες συντροφικής βίας που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα ποινικής διαμεσολάβησης του ΕΛΜΕΠΑ: μία μελέτη περίπτωσης.
Φόρτωση...
Ημερομηνία
2025-02-07
Συγγραφείς
Τίτλος Εφημερίδας
Περιοδικό ISSN
Τίτλος τόμου
Εκδότης
ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης
Επιβλέπων
Περίληψη
Εισαγωγή: Οι δημοσιευμένες κλινικές παρεμβάσεις για την ενδοοικογενειακή βία
επικεντρώνονται στην υποστήριξη των θυμάτων ενώ ελάχιστη αναφορά γίνεται στις
παρεμβάσεις που απευθύνονται στους θύτες ενδοοικογενειακής βίας.
Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα της ομαδικής
συμβουλευτικής-θεραπείας στη διακοπή της βίας, τη βελτίωση ατομικών δεξιοτήτων
του θύτη και ποιότητας της σχέσης.
Μέθοδοι: Η μελέτη αποτελεί ποιοτική έρευνα και συγκεκριμένα μελέτη περίπτωσης,
η οποία διεξήχθη στο Ηράκλειο Κρήτης σε χρονικό διάστημα 8 μηνών. Στην ομάδα
παρέμβασης συμμετείχαν επτά (7) άνδρες θύτες συντροφικής βίας σε ετερόφυλα
ζευγάρια, οι οποίοι παραπέμφθηκαν στο Εργαστήριο Υγείας και Οδικής ασφάλειας
του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου από την Εισαγγελία Ηρακλείου
προκειμένου να παρακολουθήσουν θεραπευτικό-συμβουλευτικό πρόγραμμα στο
πλαίσιο της διαδικασίας ποινικής διαμεσολάβησης. Η παρέμβαση βασίστηκε στην
αφηγηματική οικογενειακή θεραπεία (narrative model) και επικεντρώθηκε στην
αλλαγή των στερεοτυπικών αντιλήψεων και συμπεριφορών για τον ρόλο των φύλων,
στην ανάπτυξη δεξιοτήτων επικοινωνίας και στην εκμάθηση εναλλακτικών μεθόδων
επίλυσης συγκρούσεων και αλληλεπίδρασης. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν σε τρία
επίπεδα: α) κατά τη διαδικασία λήψης του κοινωνικού ιστορικού, β) κατά τη
διαδικασία εκτίμησης κινδύνου και αρχικής διαλογής (2+ συνεδρίες) και, γ) κατά την
ολοκλήρωση της ομαδικής συμβουλευτικής (13+ ομαδικές συνεδρίες). Κατά την
ολοκλήρωση εξετάστηκαν οι μεταβολές στους παρακάτω παράγοντες: α) αναφορά
βίαιων επεισοδίων προς το θύμα, β) ποιότητα των ενδοοικογενειακών σχέσεων, γ)
μετατόπιση ως προς την αναγνώριση και διαχείριση των συναισθημάτων και, δ)
ικανότητα λήψης απόφασης στη βάση ανάληψης της ευθύνης. Για την επεξεργασία
και ανάλυση των δεδομένων ακολουθήθηκε η διαδικασία της θεματικής ανάλυσης.
Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκαν μεταβολές στα αρνητικά συναισθήματα των θυτών,
στην αναγνώριση του θυμού και στην ανάπτυξη μη βίαιων δεξιοτήτων επίλυσης
συγκρούσεων. Τέλος, μέσα από την επίδραση και τη δυναμική των ομαδικών
συνεδριών, στο σύνολο τους οι θύτες αναγνώρισαν τη βίαιη συμπεριφορά και
ανέλαβαν την ευθύνη για τη βλάβη που προξένησαν στα θύματα. Μικρότερη ήταν η μετατόπιση που παρατηρήθηκε ως προς τις αντιλήψεις για τους ρόλους των φύλων. Η
αποχώρηση από τη θεραπεία ήταν χαμηλή και η συμμετοχή και συνέπεια στην
παρακολούθηση διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα.
Συμπεράσματα: Προκύπτουν ενδείξεις βελτιωμένης επίδοσης των θυτών σε ατομικές
και σχεσιακές παραμέτρους μετά την εφαρμογή της παρέμβασης. Περιορισμοί που
αφορούν στη διάρκεια και τη μεθοδολογία παρέμβασης πρέπει να ληφθούν υπόψη σε
μελλοντικές πρωτοβουλίες.
Introduction: Published clinical interventions for domestic violence focus on supporting victims with little mention of interventions aimed at perpetrators of domestic violence. Aim: This study investigated the effectiveness of group counselling-therapy in stopping violence, improving individual perpetrator skills and relationship quality. Methods: The study is a qualitative research, specifically a case study, which was conducted in Heraklion, Crete over a period of 8 months. The intervention group consisted of seven (7) male perpetrators of intimate partner violence in heterosexual couples, who were referred to the Health and Road Safety Laboratory of the Hellenic Mediterranean University by the Heraklion Prosecutor's Office in order to attend a therapeutic-counselling program within the framework of the criminal mediation process. The intervention was based on the narrative family therapy (narrative model) and focused on changing stereotypical perceptions and attitudes about gender roles, developing communication skills and learning alternative methods of conflict resolution and interaction. Data were collected at three levels: a) during the social history taking process; b) during the risk assessment and initial screening process (2+ sessions); and, c) at the completion of group counseling (13+ group sessions). At completion, changes in the following factors were examined: a) reporting of violent episodes to the victim, b) quality of intra-family relationships, c) shift in recognition and management of emotions, and, d) decision-making ability based on taking responsibility. The thematic analysis procedure was followed to process and analyze the data. Results: Changes were observed in perpetrators' negative emotions, anger recognition and development of non-violent conflict resolution skills. Finally, through the impact and dynamics of the group sessions, as a whole, perpetrators recognized violent behavior and took responsibility for the harm caused to victims. A smaller shift was observed in terms of perceptions of gender roles. Withdrawal from treatment was low and attendance and adherence to follow-up was maintained at high levels Conclusions: Evidence of improved victim performance on individual and relational parameters emerged following implementation of the intervention. Limitations related to intervention duration and methodology should be considered in future initiatives.
Introduction: Published clinical interventions for domestic violence focus on supporting victims with little mention of interventions aimed at perpetrators of domestic violence. Aim: This study investigated the effectiveness of group counselling-therapy in stopping violence, improving individual perpetrator skills and relationship quality. Methods: The study is a qualitative research, specifically a case study, which was conducted in Heraklion, Crete over a period of 8 months. The intervention group consisted of seven (7) male perpetrators of intimate partner violence in heterosexual couples, who were referred to the Health and Road Safety Laboratory of the Hellenic Mediterranean University by the Heraklion Prosecutor's Office in order to attend a therapeutic-counselling program within the framework of the criminal mediation process. The intervention was based on the narrative family therapy (narrative model) and focused on changing stereotypical perceptions and attitudes about gender roles, developing communication skills and learning alternative methods of conflict resolution and interaction. Data were collected at three levels: a) during the social history taking process; b) during the risk assessment and initial screening process (2+ sessions); and, c) at the completion of group counseling (13+ group sessions). At completion, changes in the following factors were examined: a) reporting of violent episodes to the victim, b) quality of intra-family relationships, c) shift in recognition and management of emotions, and, d) decision-making ability based on taking responsibility. The thematic analysis procedure was followed to process and analyze the data. Results: Changes were observed in perpetrators' negative emotions, anger recognition and development of non-violent conflict resolution skills. Finally, through the impact and dynamics of the group sessions, as a whole, perpetrators recognized violent behavior and took responsibility for the harm caused to victims. A smaller shift was observed in terms of perceptions of gender roles. Withdrawal from treatment was low and attendance and adherence to follow-up was maintained at high levels Conclusions: Evidence of improved victim performance on individual and relational parameters emerged following implementation of the intervention. Limitations related to intervention duration and methodology should be considered in future initiatives.
Περιγραφή
Λέξεις-κλειδιά
Συντροφική βία, Ενδοοικογενειακή βία, Συμβουλευτική, Intimate partner violence, Domestic violence, Counseling