Πλοήγηση ανά Συγγραφέας "Papadakaki, Maria"
Τώρα δείχνει 1 - 17 of 17
Αποτελέσματα ανά σελίδα
Επιλογές ταξινόμησης
Τεκμήριο Ανάλυση του προφίλ των ανδρών θυτών ενδοοικογενειακής βίας: μελέτη τεκμηρίων ποινικής διαμεσολάβησης του Ηρακλείου Κρήτης(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2026-05-05) Κουβαριτάκη, Δήμητρα; Kouvaritaki, Dimitra; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΣκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση του προφίλ του άνδρα δράστη ενδοοικογενειακής βίας στον νομό Ηρακλείου Κρήτης, καθώς και η εξέταση παραγόντων που σχετίζονται με τη μορφή, τη σοβαρότητα και τη δυναμική της κακοποιητικής συμπεριφοράς. Η έρευνα αποτελεί αρχειακή ανασκοπική μελέτη 83 υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας στο πλαίσιο της ποινικής διαμεσολάβησης για τα έτη 2023–2024. Πραγματοποιήθηκε μικτή μεθοδολογική προσέγγιση, συνδυάζοντας ποσοτική ανάλυση και ποιοτική θεματική ανάλυση μελετών περίπτωσης. Οι άνδρες δράστες ήταν κατά πλειονότητα Έλληνες (90,4%), με μέση ηλικία 42,6 έτη. Στις περιπτώσεις που μελετήθηκαν, η βία εκδηλώθηκε κυρίως σε συντροφικές ή συζυγικές σχέσεις (64%), με συχνότερες μορφές τη σωματική βία (73,5%) και την ψυχολογική βία, απειλές ή εξύβριση (57,8%). Σε ποσοστό 53% καταγράφηκε χρόνια κακοποίηση και το 56% των δραστών παρουσίασε πολλαπλή παραβατικότητα. Το 70% του δείγματος παρουσίαζε ενεργή εξάρτηση από ουσίες, κυρίως αλκοόλ (42,5%). Τα στατιστικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι παραδοσιακές αντιλήψεις που αφορούν την οικογένεια συνδέονταν με την αυξημένη έκταση βίαιης συμπεριφοράς. Τα ποιοτικά ευρήματα ανέδειξαν, πέρα από την ετερογένεια των προφίλ των θυτών, και τον ρόλο των δυσμενών παιδικών εμπειριών και της κοινωνικοοικονομικής αποστέρησης, τη σύνδεση της χρήσης ουσιών με δυσκολίες ρύθμισης θυμού, καθώς και την παρουσία πατριαρχικών αντιλήψεων και μηχανισμών άρνησης ή υποτίμησης της βίας. Συμπερασματικά, τα ευρήματα αναδεικνύουν την ενδοοικογενειακή βία ως σύνθετο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο, που προκύπτει από την αλληλεπίδραση ατομικών, αναπτυξιακών και κοινωνικών παραγόντων.Τεκμήριο Ανάλυση του προφίλ των ατόμων που λαμβάνουν συμβουλευτική / θεραπεία στο πλαίσιο του θεσμού της ποινικής διαμεσολάβησης εξαιτίας άσκησης ενδοοικογενειακής βίας κατά των γονέων τους(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2026-10-26) Τσάτσαρη, Δήμητρα-Αλεξάνδρα; Tsatsari, Dimitra-Alexandra; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ βία παιδιών/νεαρών ενηλίκων προς τους γονείς (child-to-parent violence, CPV) αποτελεί υποδηλωμένο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο ενδοοικογενειακής κακοποίησης, με σημαντικές ψυχολογικές, κοινωνικές και νομικές συνέπειες και με ιδιαίτερες προκλήσεις παρέμβασης, ιδίως όταν αξιοποιείται ο θεσμός της ποινικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα (ν. 3500/2006). Στόχος της παρούσας πτυχιακής εργασίας ήταν να αναλυθεί το προφίλ των ατόμων που ασκούν βία κατά των γονέων τους και παραπέμπονται σε συμβουλευτική/θεραπεία στο πλαίσιο ποινικής διαμεσολάβησης, διερευνώντας τη συνάφεια κοινωνικοδημογραφικών χαρακτηριστικών, σωματικής και ψυχικής υγείας, χρήσης ουσιών/αλκοόλ, στερεοτυπικών πεποιθήσεων για τη βία, αρνητικών εμπειριών παιδικής ηλικίας, οικογενειακής ατμόσφαιρας, συναναστροφών, καθώς και επιδράσεων πανδημίας, εγκλεισμού και κοινωνικοοικονομικής πίεσης. Η μελέτη βασίστηκε σε θεωρητικές προσεγγίσεις και εμπειρική βιβλιογραφία, σε ανάλυση του προγράμματος συμβουλευτικής του ΕΚΚΑ και σε δευτερογενή, αρχειακή-περιγραφική ανάλυση φακέλων δραστών που παραπέμφθηκαν και παρακολούθησαν πρόγραμμα ποινικής διαμεσολάβησης του εργαστηρίου LaHers, με περιορισμένο δείγμα (Ν=17), χωρίς στατιστική γενίκευση. Τα ευρήματα ανέδειξαν συχνή συνύπαρξη ψυχοπαθολογίας, χρήσης ουσιών και ιστορικού τραύματος, ενώ τα οικογενειακά πλαίσια χαρακτηρίζονταν από συγκρούσεις, ασυνεπή ανατροφή και έκθεση σε βία, συχνά σε συνθήκες κοινωνικού μειονεκτήματος και στίγματος που δυσχεραίνει την αναζήτηση βοήθειας. Συμπερασματικά, η ποινική διαμεσολάβηση σε συνδυασμό με δομημένα συμβουλευτικά προγράμματα μπορεί να υποστηρίξει την υπευθυνότητα, την αποκατάσταση και τη σχεσιακή επανόρθωση, υπό την προϋπόθεση επαγγελματικής διευκόλυνσης, ένταξης σε ευρύτερες υπηρεσίες και πολιτισμικής ευαισθησίας· προτείνονται ενίσχυση και θεσμική αναγνώριση παρεμβάσεων για δράστες CPV και περαιτέρω έρευνα για τεκμηριωμένες πρακτικές.Τεκμήριο Απόψεις των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων που εργάζονται σε σχολικές μονάδες της Περιφέρειας Κρήτης για τη χρησιμότητα, τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα της πλατφόρμας Stop Bullying(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2025-07-04) Τσελεμπίδης, Χαράλαμπος; Tselempidis, Charalampos; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ παρούσα διπλωματική εργασία με τίτλο «Απόψεις των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων που εργάζονται σε σχολικές μονάδες της Περιφέρειας Κρήτης για τη χρησιμότητα, τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα της πλατφόρμας Stop Bullying» εξετάζει τις απόψεις των επαγγελματιών που εργάζονται σε σχολεία της Κρήτης σχετικά με την πλατφόρμα Stop Bullying, η οποία δημιουργήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας για την καταπολέμηση του σχολικού εκφοβισμού. Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτική μέθοδο, με τη χρήση ερωτηματολογίου που διανεμήθηκε σε 151 επαγγελματίες (κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 33,3% των συμμετεχόντων έχει χρησιμοποιήσει την πλατφόρμα, ενώ το 66,7% δεν την έχει χρησιμοποιήσει, κυρίως λόγω της έλλειψης περιστατικών εκφοβισμού ή της άγνοιας της ύπαρξής της. Οι συμμετέχοντες που χρησιμοποίησαν την πλατφόρμα εκτίμησαν θετικά τη χρηστικότητα και τη λειτουργικότητά της, αν και υπήρξαν κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με την περίπλοκη διαδικασία υποβολής αναφορών. Η πλατφόρμα θεωρήθηκε χρήσιμο εργαλείο για την καταγραφή και την αντιμετώπιση περιστατικών σχολικού εκφοβισμού, ωστόσο χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση και ευαισθητοποίηση των επαγγελματιών για την αποτελεσματικότερη χρήση της.Τεκμήριο Απόψεις των ειδικών για την οργάνωση, δομή και λειτουργία των προγράμματων εκπαίδευσης ανάδοχων και θετων γονέων.(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2024-01-23) Χατζητζάνου, Μαρίνα; Chatzitzanou, Marina; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΟι ανάδοχοι - θετοί γονείς αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις αναφορικά με τηνφροντίδα των παιδιών λόγω σοβαρών συμπεριφορικών δυσκολιών. Οι γονείς συχνάλόγω έλλειψης εκπαίδευσης και υποστήριξης που απαιτείται για τη διαχείριση αυτώντων συμπεριφορών, βιώνουν έντονο άγχος με αποτέλεσμα η τοποθέτησητουανηλίκου στην οικογένεια να εξελίσσεται δυσχερώς. Το σύστημα παιδικήςπροστασίας συχνά δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους να εφαρμόσει παρεμβάσειςβασισμένες σε πρωτόκολλα που να προλαμβάνουν ή να αντιμετωπίζουναποτελεσματικά τις δυσκολίες συμπεριφοράς του παιδιού. Στην Ελλάδα oι υποψήφιοι ανάδοχοι και θετοί γονείς καλούνται να παρακολουθήσουν ένα εκπαιδευτικόπρόγραμμα συνολικά 30 ωρών. Τα θεματικά πεδία που καλύπτονται αφορούν: α) τονχάρτη δικαιωμάτων των παιδιών, β) προσωπικά κίνητρα και προσδοκίες, γ) ιδιαίτερεςανάγκες παιδιών προς υιοθεσία, δ) στάδια σωματικής και ψυχικής ανάπτυξης τωνπαιδιών, ε) το δικαίωμα του θετού παιδιού στην ενημέρωση για την προέλευσητου, στ) την φροντίδα παιδιών με αυξημένες ανάγκες. Στην παρούσα έρευνα θαγίνει διερευνηση καλών πρακτικων άλλων χωρών σχετικά με τα υφισταμενα προγράμματαεκπαίδευσης και θα αποτυπωθουν τα χαρακτηριστικά τους ως προς την οργάνωση, δομή και λειτουργία τους. Στόχος είναι, μέσα από διαδικασία ομοφωνίας ειδικών, ναδιαμορφωθούν συστάσεις για την οργάνωση, τη δομή, το περιεχόμενο, τημεθοδολογία υλοποιησης και αξιολόγησης καθώς και για τις βασικές αρχές και συνιστώσες των προγραμμάτων που απευθύνονται σε θετους και ανάδοχους γονείς. Για τη διεξαγωγή της έρευνας θα πραγματοποιηθεί ποσοτική μέθοδος και το δείγμαθα επιλεχθεί μέσα από σκόπιμη διαδικασία δειγματοληψίας. Με την συγκεκριμένηέρευνα προσδωκάται να προκύψει με διαδικασίες συνσχεδιασμόύ ένα πρόγραμμαεκπαίδευσης που θα καλύπτει τις ανάγκες όλων των εμπλεκομένων μερών, προσαρμοσμένο πολιτισμικά, κοινώς αποδεκτό με τις προδιαγραφές που απαιτούνται με επιστημονικά τεκμηριωμένων οδηγιών με στόχο να υπάρξει μεταφορά και διάχυσηπληροφορίας στα κέντρα χάραξης πολιτικής.Τεκμήριο Διερεύνηση των στάσεων πεποιθήσεων των κοινωνικών λειτουργών που απασχολούνται σε δομές της Περιφέρειας Κρήτης για τη σπουδαιότητα της επαγγελματικής εποπτείας(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-03-10) Κωνιού, Κλεάνθη; Koniou, Kleanthi; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ συγκεκριμένη διπλωματική εργασία διερευνά τις στάσεις και αντιλήψεις των κοινωνικών λειτουργών της Περιφέρειας Κρήτης αναφορικά με τη σημασία της επαγγελματικής εποπτείας. Συγκεκριμένα επεδίωξε να διερευνήσει το βαθμό σημαντικότητας που προσδίδουν οι κοινωνικοί λειτουργοί στη επαγγελματική εποπτεία, καθώς και τους παράγοντες που επηρεάζουν τη σχέση τους με την εποπτεία, όπως τα κοινωνικοδημογραφικά και εργασιακά τους χαρακτηριστικά, την εργασιακή ικανοποίηση, την ηθική παρενόχληση και τα στρεσογόνα γεγονότα. Οι κοινωνικοί λειτουργοί ανέδειξαν για μια ακόμη φορά πόσο ικανοποιούνται από τη παροχή φροντίδας προς τους ωφελούμενούς τους, αλλά και συνάμα πόσο συναισθηματικό βάρος αισθάνονται κατά την παροχή του επαγγέλματός τους. Ακόμα τόνισαν και τις δυσκολίες αναφορικά με την οργάνωση αλλά και την επικοινωνία με τη διοίκηση. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι διαθέτουν κατά την άσκηση του επαγγέλματός τους υπευθυνότητα, ενώ δίνουν έμφαση στην αυτοαξιολόγησή τους. Αναφορικά με την ηθική παρενόχληση αναφέρθηκε ότι υφίσταται σε μικρό μεν βαθμό, όμως υπάρχει, ενώ τα στρεσογόνα γεγονότα φαίνεται ότι τους επηρεάζουν τόσο στη προσωπική ζωή, όσο και στη επαγγελματική. Σε όλα όσα αναφέρθηκαν, η εποπτεία σε όλες τις διαστάσεις της, θεωρείτε καίριο εργαλείο υποστήριξης και ενίσχυσης των κοινωνικών λειτουργών. Ακόμα οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες τόνισαν ότι δεν έχουν λάβει επαγγελματική εποπτεία, όμως η επιθυμία για να την λάβουν υφίσταται, ενώ αναφορικά με τη σχέση τους με τον επόπτη επιθυμούν μια προσωπική σχέση που να εστιάζει στη κάλυψη των προσωπικών τους αναγκών. Τα αποτελέσματά της έρευνας τονίζουν την αναγκαιότητα της εποπτείας, προκειμένου οι κοινωνικοί λειτουργοί να βοηθηθούν στην εξέλιξη τους προσωπική και επαγγελματική, αλλά και συνάμα να ωφεληθούν οι ωφελούμενοι τους.Τεκμήριο Η επίδραση της ψυχοπαθολογίας στη βελτίωση των στάσεων και συμπεριφορών των ατόμων που παρακολουθούν πρόγραμμα ποινικής διαμεσολάβησης εξαιτίας εμπλοκής τους σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2025-07-24) Μαγκλάρα, Ελισσάβετ; Magklara, Elissavet; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ παρούσα πτυχιακή εργασία επικεντρώνεται στα ζητήματα της ενδοοικογενειακής βίας, η οποία αναμφισβήτητα αποτελεί ζοφερό κοινωνικό φαινόμενο με ολοένα αυξανόμενα ποσοστά. Το περιεχόμενό της εστιάζει στην ανάλυση του προφίλ, της συμπεριφοράς και της ψυχολογικής κατάστασης των δραστών ενδοοικογενειακής βίας. Εξετάζει με ποιους τρόπους η ποινική διαμεσολάβηση, ως εναλλακτική, εξωδικαστική μέθοδος παρέμβασης, δύναται να συμβάλλει στη βελτίωση των στάσεων και της συμπεριφοράς τους, ύστερα από την παρακολούθηση του προγράμματος, στο οποίο παραπέμπονται. Μέσα από την ανάλυση δεδομένων κατά την άφιξη των ατόμων στο πρόγραμμα και ύστερα από έξι μήνες έως έναν χρόνο παρακολούθησης, παρατηρήθηκε μια γενική βελτίωση στους δράστες, ενώ ταυτόχρονα διερευνήθηκε αν τα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα, όπως παρουσιάζονται στο Symptoms Checklist 90, συνδέονται με τη βελτίωση αυτή ή αν δύναται να λειτουργήσουν ως προβλεπτικοί παράγοντες για τη βελτίωση. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι, αν και υπήρξαν κάποιες οριακά σημαντικές σχέσεις με συγκεκριμένα συμπτώματα (όπως ο παρανοϊκός ιδεασμός και ο ψυχωτισμός), καμία από αυτές δεν αποδείχθηκε αρκετά ισχυρή για να γενικευθεί, ως προβλεπτικός παράγοντας. Η έρευνα επιβεβαιώνει τη σημασία της ποινικής διαμεσολάβησης στην τροποποίηση της συμπεριφοράς των δραστών, παρέχοντας επίσης χρήσιμα δεδομένα για την κατανόηση της πολυπλοκότητας του φαινομένου της βίας. Παράλληλα, τονίζονται τα όρια της μελέτης και προτείνονται κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, ώστε να επιτευχθεί μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση και διαχείριση του φαινομένου.Τεκμήριο Η επίδραση των εμπειριών προσωπικής απώλειας και άλλων στρεσογόνων παραγόντων στην υγεία, την ικανοποίηση και την αποδοτικότητα των εργαζομένων στο χώρο της υγείας(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-03-10) Τσουκαλά, Αργυρώ; Tsoukala, Argyro; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ συγκεκριμένη μεταπτυχιακή διατριβή διερευνά τις προσωπικές εμπειρίες απώλειας και άλλων προσωπικών και εργασιακών στρεσογόνων παραγόντων των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας στη Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Φροντίδα Υγείας της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου Κρήτης. Το θεωρητικό μέρος αναφέρει ότι η έκθεση σε τραυματικές καταστάσεις, όπως είναι το πένθος και η απώλεια, επηρεάζει την υγεία των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας και την επαγγελματική και ψυχική ανθεκτικότητα. Η καθημερινότητα των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας είναι απαιτητική και λειτουργεί ως πολυδιάστατος παράγοντας πίεσης. Τα ευρήματα της ποσοτικής και ποιοτικής ανάλυσης επιβεβαιώνουν αυτή τη θεωρητική βάση, δηλαδή οι επαγγελματίες υγείας και ψυχικής υγείας έρχονται αντιμέτωποι με τις προσωπικές και επαγγελματικές απώλειες σε συνδυασμό με απαιτητικές συνθήκες εργασίας, γεγονός που επιδρά στη ψυχική και σωματική τους υγεία. Το πένθος είναι μια δυναμική διαδικασία που συνυπάρχει με συναισθηματικά «βάρη», άγχος, επαγγελματική εξουθένωση και ψυχική καταπόνηση, ιδίως όταν δεν παρέχονται υποστηρικτικά πλαίσια. Είναι καθοριστικής σημασίας η ύπαρξη θεσμικής στήριξης σε όλα τα υγειονομικά πλαίσια για την ολιστική υποστήριξη των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας, με σκοπό τη βελτίωση της εργασιακής ικανοποίησης και της αποδοτικότητας. Συμπερασματικά, η προσωπική απώλεια και τα στρεσογόνα γεγονότα ζωής, συμβάλλουν άμεσα στην επαγγελματική ικανοποίηση και απόδοση, καθώς και στη συναισθηματική και ψυχική τους ισορροπία, επισημαίνοντας την ανάγκη θέσπισης υποστηρικτικών δομών και υπηρεσιών στο εργασιακό πλαίσιο για την διαχείριση της ανθρώπινης διάστασης του πένθους. Σκοπός είναι η ψυχική ανθεκτικότητα, η επαγγελματική ικανοποίηση και η σωματική και ψυχική ισορροπία των επαγγελματιών υγείας και ψυχικής υγείας στο χώρο της υγείας.Τεκμήριο Η ετοιμότητα των προπτυχιακών φοιτητών κοινωνικής εργασίας και νοσηλευτικής στην διαχείριση του πένθους(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-10-02) Μαριδάκη, Γεωργία; Maridaki, Georgia; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ απώλεια αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή των ανθρώπων. Η ζωή δηλαδή έχει δύο πλευρές, την θετική και την αρνητική. Στην αρνητική πτυχή της εμπεριέχεται η απώλεια (Hooyman & Kramer, 2006). Ακόμα και η αλλαγή δουλειάς, ένας χωρισμός μπορεί να αποτελεί μια απώλεια για τον άνθρωπο. Παρόλο που το πένθος είναι καθημερινό κομμάτι μας είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε και ακόμα πιο δύσκολο να το ξεπεράσουμε. Για το λόγο αυτό το πένθος επηρεάζει πολλούς τομείς της συμπεριφοράς του ανθρώπου και εκδηλώνεται τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό (Parkes & Weiss, 1983). Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πιο συγκεκριμένα ότι: "Το πένθος είναι η φυσιολογική και αναμενόμενη αντίδραση στην απώλεια, που μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματικές, σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές" (American Psychological Association, 2020). Ωστόσο κάθε άνθρωπος βιώνει το πένθος με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και οι αντιδράσεις ποικίλουν. Για το λόγο αυτό παρατηρούμε πολλά κενά στη βιβλιογραφία σχετικά με το θέμα αυτό. Σε μια έρευνα που έγινε τον Μάιο του 2023 στην Αμερική για τον Covid-19, όπου οι απώλειες για τους επαγγελματίες ήταν καθημερινό φαινόμενο διαπιστώθηκε ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι νοσηλευτές δεν είναι εκπαιδευμένοι να ασχολούνται με πρακτικές επείγουσας ανταπόκρισης, οι οποίες είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση αναγκών που προκλήθηκαν από την πανδημία COVID-19. Οι κύριες ανάγκες εκπαίδευσης που αναφέρθηκαν από τους ερωτηθέντες ήταν : Φροντίδα με επίγνωση του τραύματος (70%), Απώλεια και Πένθος (44%), Διαχείριση έκτακτης ανάγκης (44%). Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στις βαθμολογίες αυτοαποτελεσματικότητας μεταξύ των φοιτητών και των πρόσφατων αποφοίτων. Και οι δύο ομάδες ανέφεραν χαμηλή αυτοαποτελεσματικότητα στην εφαρμογή προχωρημένων δεξιοτήτων πρακτικής (Beltran και συν., 2023). Σκοπός της έρευνας μας είναι να διερευνήσουμε κατά πόσο οι φοιτητές της κοινωνικής εργασίας και της νοσηλευτικής είναι προετοιμασμένοι στη διαχείριση καταστάσεων πένθους και διαχείρισης συγγενών που πενθούν στο εργασιακό τους περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό θα διερευνηθεί επίσης πως οι γνώσεις, οι στάσεις, οι αξίες και οι δεξιότητες που κατέχει το εκάστοτε άτομο, παίζουν καθοριστικό ρόλο, στην επιλογή μιας συγκεκριμένης πορείας δράσης από τον επαγγελματία.Τεκμήριο Η πρόσληψη και παρουσίαση της παραβατικότητας από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2026-03-24) Τσίπη, Χρυσούλα; Tsipi, Chrysoula; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΣτην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται και προσλαμβάνεται η παραβατικότητα, με έμφαση στη βία και την εγκληματική συμπεριφορά ανηλίκων, από τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σκοπός της έρευνας είναι να αναλυθούν τα κυρίαρχα δημοσιογραφικά αφηγήματα, τα πρότυπα πλαισίωσης και οι λόγοι που συγκροτούν τη δημόσια εικόνα της παραβατικότητας, καθώς και να διερευνηθούν οι πιθανές επιπτώσεις τους στη δημόσια σφαίρα και την κοινωνική αντίληψη. Το θεωρητικό υπόβαθρο δομείται από τη θεωρία του framing, τις έννοιες του sensationalism, του infotainment και του ηθικού πανικού συνδυαστικά με σύγχρονες εγκληματολογικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στη σχέση ΜΜΕ, φόβου και κοινωνικού ελέγχου. Μεθοδολογικά, η εργασία βασίζεται σε ποιοτική ανάλυση περιεχομένου και θεματική κωδικοποίηση δημοσιογραφικών άρθρων από επιλεγμένες ελληνικές εφημερίδες για την περίοδο 2019–2024. Τα ευρήματα της ανάλυσης αναδεικνύουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα υπερπροβολής βίαιων περιστατικών, περιορισμένης κοινωνιολογικής ερμηνείας, προσωποποίησης ανηλίκων δραστών και σύγκλισης με κυρίαρχα πολιτικά και επικοινωνιακά πλαίσια. Η Συζήτηση συνδέει τα ευρήματα με διεθνείς τάσεις και τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής δημοσιογραφίας, επισημαίνοντας μεθοδολογικούς περιορισμούς και αποφεύγοντας αιτιακές γενικεύσεις. Η εργασία ολοκληρώνεται με συμπεράσματα και προτάσεις που αφορούν την ανάγκη ενίσχυσης της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, της εγκληματολογικής παιδείας και της υπεύθυνης ενημέρωσης του κοινού.Τεκμήριο Ηλικιωμένοι και χρήση διαδικτύου(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2026-10-26) Βεϊσάκη, Ανδριανή; Veisaki, Andriani; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, επηρεάζοντας όλες τις ηλικιακές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων. Στην παρούσα εργασία ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο ρόλο του διαδικτύου στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ηλικιωμένων, στην ενίσχυση της κοινωνικής τους συμμετοχής και στη μείωση του κοινωνικού αποκλεισμού τους. Παράλληλα επισημαίνεται η σημασία της εκπαίδευσης και της υποστήριξης των ηλικιωμένων στην ανάπτυξη ψηφιακών δεξιοτήτων, ώστε να ενισχυθεί η αυτονομία και η κοινωνική τους ένταξη. Η κοινωνική εργασία με τη σειρά της, καλείται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη μείωση του ψηφιακού χάσματος, με υποστήριξη και εκπαίδευση των ηλικιωμένων, προωθώντας την ισότιμη πρόσβασή τους στις νέες τεχνολογίες.Τεκμήριο Κόπωση συμπόνιας και προστατευτικοί παράγοντες στους επαγγελματίες παιδικής προστασίας στην Ελλάδα: μια ποσοτική μελέτη(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-03-16) Παλαιολογοπούλου, Θεοδώρα-Αθηνά; Palaiologopoulou, Theodora-Athina; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ παρούσα Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία εξετάζει την κόπωση συμπόνιας σε επαγγελματίες μονάδων παιδικής προστασίας στην Ελλάδα. Στόχο της μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση του φαινομένου τόσο ως προς την συχνότητα εμφάνισής όσο και ως προς την έντασή του. Συγκεκριμένα εντοπίστηκαν και μελετήθηκαν οι παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνισή του καθώς και οι παράγοντες που προστατεύουν αυξάνοντας την ανθεκτικότητα των επαγγελματιών έναντι του φαινομένου. Επίσης, εξετάστηκε η σχέση του φαινομένου με την αντιλαμβανόμενη οργανωτική υποστήριξη, την εργασιακή ατμόσφαιρα και την επαγγελματική ικανοποίηση των εμπλεκόμενων επαγγελματιών. Ως δείγμα μελετήθηκαν εκατόν εννέα (109) ανώνυμα ερωτηματολόγια επαγγελματιών που υπηρετούν σε δομές παιδικής προστασίας σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Το ερευνητικό εργαλείο διαμορφώθηκε με βάση σταθμισμένα εργαλεία (ProQOL V, SPOS 8, κλίμακα Επαγγελματικής Ετοιμότητας) και λαμβάνοντας απαντήσεις σχετικά με τα κοινωνικο δημογραφικά στοιχεία. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε: (α) ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των επαγγελματιών παρουσίασε μέτρια επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης και δευτερογενούς τραυματικής επιβάρυνσης και (β) ότι περίπου ένας στους τρεις επαγγελματίες κατέγραψε υψηλά επίπεδα έντασης σε κάθε διάσταση. Αντιθέτως, το θετικό συναίσθημα της ικανοποίησης από τη συμπόνια βρέθηκε να είναι σε υψηλά επίπεδα για την πλειονότητα των συμμετεχόντων. Επιπλέον, αναδείχθηκε ότι η αντιλαμβανόμενη οργανωτική υποστήριξη, το υποστηρικτικό εργασιακό κλίμα και η επαγγελματική ικανοποίηση λειτουργούν ως προστατευτικοί παράγοντες. Αντιθέτως, τα κοινωνικο δημογραφικά χαρακτηριστικά δεν ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη για την εφαρμογή βέλτιστων πρακτικών με στοχευμένες παρεμβάσεις για την ενίσχυση της αντιλαμβανόμενης οργανωτικής υποστήριξης, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα θετικό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον στις μονάδες παιδικής προστασίας, με σκοπό τη μείωση του φαινομένου της κόπωσης συμπόνιας.Τεκμήριο Οι βιοψυχοκοινωνικές ανάγκες των φοιτητών του ΕΛΜΕΠΑ και ο ρόλος τους στην ακαδημαϊκή τους επίδοση.(ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2024-07-04) Παπαδοπούλου, Αλεξία; Papadopoulou, Alexia; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ έννοια της επίδοσης κατέχει σημαντικό ρόλο στην ζωή του ατόμου και αυτό φαίνεται από την συχνότητα με την οποία εντοπίζεται στην καθημερινότητα του. Ενώ λοιπόν συναντάται σε διάφορες μορφές, η επικρατέστερη είναι εκείνη που συνδέεται με τις κατεκτημένες γνώσεις και ικανότητες του ατόμου, τις οποίες και χρησιμοποιεί σε διάφορες καταστάσεις στην καθημερινότητα του (Ξωχέλης,1985). Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας και του παρέχει ευκαιρίες εξέλιξης, βάση των ιδιαίτερων στοιχείων της. Το γεγονός αυτό καθιστά σημαντική την αξιολόγηση της επίδοσης, η οποία θα πρέπει να γίνεται εξατομικευμένα και να αφορά το άτομο ως σύνολο, όπου αυτή αποτελεί μια από τις διαστάσεις του ( Χαραλαμποπούλου, 1985). Η ανάγκη για την διαμόρφωση επιστημονικού επαγγέλματος - professionalization, οδήγησε στην δημιουργία του θεσμού των Πανεπιστημίων, όπου η επίδοση στα πλαίσια του ακαδημαϊκού ιδρύματος ορίζεται ως «Ακαδημαϊκή Επίδοση και συνίσταται στην πρόοδο που συντελείται στα πλαίσια του Πανεπιστημιακού Ιδρύματος (Παπαγεωργίου,2014). Η αξιολόγηση της είθισται να γίνεται δια μέσου εξετάσεων γραπτών ή προφορικών όπως ορίζεται από το εκάστοτε πρόγραμμα σπουδών και τις αντίστοιχες υπουργικές αποφάσεις. Η αξία της αξιολόγησης της προόδου καθίσταται σημαντική καθώς αποτελεί μια προγνωστική ικανότητα για την αξία του ίδιου του ατόμου και για τον λόγο αυτό πρέπει να διαθέτει αξιοπιστία, εγκυρότητα και αντικειμενικότητα (Τσάρα,2002). Στη χώρα μας η αξιολόγηση της επίδοσης γίνεται βάση της Υπουργικής Απόφασης 141/Β3/2166α/ Ιούνιος 1987 και των τροποποιήσεων της έως σήμερα. Η οποία ορίζει την δεκαβάθμια (0-10) κλίμακα αξιολόγησης με βάση επιτυχίας το πέντε (5). Επίσης προβλέπει ότι ο Βαθμός Πτυχίου αποτελεί έναν σταθμισμένο όρο που εκφράζεται με ακέραιο και δεκαδικό μέρος ενώ φέρει και ποιοτικά χαρακτηριστικά «Καλώς(5-6,49)», «Λίαν Καλώς (6,5-8,49)», Άριστα(8,5-10)» (Παλαιοκρασάς, Δημητρόπουλος, Κωστάκη και Βρετάκου, 1997). Οι νέοι που φοιτούν στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα ηλικιακά βρίσκονται στο διάστημα 18-23, το οποίο αναπτυξιακά αποτελεί το “πέρασμα” από την ανήλικη στην ενήλικη ζωή. Η σύνθετη ψυχοσύνθεση των φοιτητών την περίοδο αυτή όπως και «οι αναπτυξιακές κρίσεις» που συντελούνται επηρεάζουν την δημιουργία των αναγκών τους. Σημαντικός παράγοντας για αυτό αποτελεί η προσαρμοστική ικανότητα του ατόμου βάση της οποίας καλείται να ανταπεξέλθει στην πληθώρα των δομικών αλλαγών που συμβαίνουν στην ζωή του κατά το συγκεκριμένο διάστημα. Η τελευταία καλλιεργείται μέσω της ανάπτυξης μηχανισμών προσαρμογής ενώ αναστέλλεται εξαιτίας της περιορισμένης δυνατότητας για κοινωνική στήριξη, την οποία αντιμετωπίζουν οι φοιτητές κατά το διάστημα των σπουδών τους. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές στην διάρκεια της φοίτησης τους στα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα διακρίνονται σε ατομικές/ψυχολογικές, κοινωνικές αλλά και σωματικές. που συνδέονται μεταξύ τους ( Κωσταρίδου-Ευπλίδη, 2002 ). Η λειτουργεία των Συμβουλευτικών Κέντρων των Πανεπιστήμιων αφορά «την προσφορά οργανωμένης και έγκαιρης ψυχοκοινωνικής στήριξης σε φοιτητές που το έχουν ανάγκη ώστε να αντιμετωπίζουν τυχών δυσκολίες προσαρμογής που προκύπτουν ή να υποστηριχθούν για να ανταπεξέλθουν στις αναπτυξιακές τους προτεραιότητες. Στην Ελλάδα ο θεσμός των Φοιτητικών Συμβουλευτικών Κέντρων καθυστέρησε να αναπτυχθεί γεγονός στο οποίο συντέλεσε και η έλλειψη κανονιστικού πλαισίου που θεμελιώνει την λειτουργεία τους (Καλατζή, 2001 ) και ορίζεται η υποχρέωση του κράτους να υποστηρίζει τους φοιτητές στην διάρκεια των σπουδών τους. Σκοπός των Συμβουλευτικών Κέντρων αποτελεί η ενίσχυση της προσωπικής ανάπτυξης των φοιτητών, η βελτίωση των διαπροσωπικών τους σχέσεων τόσο στα πλαίσια της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και εκτός αυτής αλλά και η υποστήριξη των αλληλεπιδράσεων που συντελούνται μεταξύ της ακαδημαϊκής αλλά και της ευρύτερης κοινότητας όπου ζει και δραστηριοποιείται ο φοιτητής (Δημητρόπουλος, 2003). Σήμερα στην χώρα μας λειτουργούν Φοιτητικά Συμβουλευτικά Κέντρα τα περισσότερα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα καθώς μέσα από την λειτουργεία αυτών έχει αποδειχτεί ότι προκύπτουν οφέλη τόσο προς τους φοιτητές και τις οικογένειες τους όσο και προς τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν μειονεκτούν ως προς τον τρόπο λειτουργείας τους και τις απαιτήσεις της εποχής και των αναγκών των φοιτητών ( Καλατζή-Αζίζη, 1999 ).Τεκμήριο Ομαδική συμβουλευτική σε θύτες συντροφικής βίας που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα ποινικής διαμεσολάβησης του ΕΛΜΕΠΑ: μία μελέτη περίπτωσης.(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2025-02-07) Μαυρίδου, Γεωργία-Σάρρα; Mavridou, Georgia-Sarra; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΕισαγωγή: Οι δημοσιευμένες κλινικές παρεμβάσεις για την ενδοοικογενειακή βία επικεντρώνονται στην υποστήριξη των θυμάτων ενώ ελάχιστη αναφορά γίνεται στις παρεμβάσεις που απευθύνονται στους θύτες ενδοοικογενειακής βίας. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα της ομαδικής συμβουλευτικής-θεραπείας στη διακοπή της βίας, τη βελτίωση ατομικών δεξιοτήτων του θύτη και ποιότητας της σχέσης. Μέθοδοι: Η μελέτη αποτελεί ποιοτική έρευνα και συγκεκριμένα μελέτη περίπτωσης, η οποία διεξήχθη στο Ηράκλειο Κρήτης σε χρονικό διάστημα 8 μηνών. Στην ομάδα παρέμβασης συμμετείχαν επτά (7) άνδρες θύτες συντροφικής βίας σε ετερόφυλα ζευγάρια, οι οποίοι παραπέμφθηκαν στο Εργαστήριο Υγείας και Οδικής ασφάλειας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου από την Εισαγγελία Ηρακλείου προκειμένου να παρακολουθήσουν θεραπευτικό-συμβουλευτικό πρόγραμμα στο πλαίσιο της διαδικασίας ποινικής διαμεσολάβησης. Η παρέμβαση βασίστηκε στην αφηγηματική οικογενειακή θεραπεία (narrative model) και επικεντρώθηκε στην αλλαγή των στερεοτυπικών αντιλήψεων και συμπεριφορών για τον ρόλο των φύλων, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων επικοινωνίας και στην εκμάθηση εναλλακτικών μεθόδων επίλυσης συγκρούσεων και αλληλεπίδρασης. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν σε τρία επίπεδα: α) κατά τη διαδικασία λήψης του κοινωνικού ιστορικού, β) κατά τη διαδικασία εκτίμησης κινδύνου και αρχικής διαλογής (2+ συνεδρίες) και, γ) κατά την ολοκλήρωση της ομαδικής συμβουλευτικής (13+ ομαδικές συνεδρίες). Κατά την ολοκλήρωση εξετάστηκαν οι μεταβολές στους παρακάτω παράγοντες: α) αναφορά βίαιων επεισοδίων προς το θύμα, β) ποιότητα των ενδοοικογενειακών σχέσεων, γ) μετατόπιση ως προς την αναγνώριση και διαχείριση των συναισθημάτων και, δ) ικανότητα λήψης απόφασης στη βάση ανάληψης της ευθύνης. Για την επεξεργασία και ανάλυση των δεδομένων ακολουθήθηκε η διαδικασία της θεματικής ανάλυσης. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκαν μεταβολές στα αρνητικά συναισθήματα των θυτών, στην αναγνώριση του θυμού και στην ανάπτυξη μη βίαιων δεξιοτήτων επίλυσης συγκρούσεων. Τέλος, μέσα από την επίδραση και τη δυναμική των ομαδικών συνεδριών, στο σύνολο τους οι θύτες αναγνώρισαν τη βίαιη συμπεριφορά και ανέλαβαν την ευθύνη για τη βλάβη που προξένησαν στα θύματα. Μικρότερη ήταν η μετατόπιση που παρατηρήθηκε ως προς τις αντιλήψεις για τους ρόλους των φύλων. Η αποχώρηση από τη θεραπεία ήταν χαμηλή και η συμμετοχή και συνέπεια στην παρακολούθηση διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα. Συμπεράσματα: Προκύπτουν ενδείξεις βελτιωμένης επίδοσης των θυτών σε ατομικές και σχεσιακές παραμέτρους μετά την εφαρμογή της παρέμβασης. Περιορισμοί που αφορούν στη διάρκεια και τη μεθοδολογία παρέμβασης πρέπει να ληφθούν υπόψη σε μελλοντικές πρωτοβουλίες.Τεκμήριο Παράγοντες κινδύνου και επιπτώσεις της ηθικής εργασιακής παρενόχλησης (Mobbing) σε εργαζόμενα άτομα στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΠΜΣ Διαμεθοδικές Κοινωνικές Παρεμβάσεις σε Καταστάσεις Κρίσης, 2025-07-16) Γάκη, Κωνσταντίνα; Gaki, Konstantina; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη μελέτη του φαινομένου της ηθικής παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο (mobbing), με στόχο την ανάδειξη των παραγόντων που συμβάλλουν στην εκδήλωσή του, καθώς και των επιπτώσεών του στους εργαζόμενους. Μέσω συστηματικής βιβλιογραφικής ανασκόπησης και ποσοτικής έρευνας με χρήση δομημένων ερωτηματολογίων, διερευνώνται οι μορφές και οι μηχανισμοί του φαινομένου, οι ατομικοί και οργανωσιακοί παράγοντες κινδύνου, καθώς και οι συνέπειες στην ψυχική και σωματική υγεία, την εργασιακή ικανοποίηση και την επαγγελματική απόδοση των θυμάτων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη ανάπτυξης στρατηγικών πρόληψης και παρέμβασης για την αντιμετώπιση του mobbing, με σκοπό τη διασφάλιση ενός υγιούς και υποστηρικτικού εργασιακού περιβάλλοντος.Τεκμήριο Παράγοντες που επιδρούν στα επίπεδα στρες, στην ικανοποίηση και την προσλαμβανόμενη αυτο-αποτελεσματικότητα επαγγελματιών που εργάζονται με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, στο Ηράκλειο Κρήτης: μια μελέτη σε γονείς παιδιών και σε επαγγελματίες(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2026-10-02) Μακρογιάννη, Ειρήνη; Makrogianni, Eirini; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΣκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνήσει τις απόψεις των επαγγελματιών και τις αντίστοιχες των γονέων ως προς τις δυσκολίες, τις ανάγκες υποστήριξης και τις στρατηγικές αντιμετώπισης που υιοθετούν οι γονείς παιδιών στο φάσμα του αυτισμού και να διερευνήσει την επίδραση των διαφορών στο επίπεδο εξουθένωσης, στην ικανοποίηση από την εργασία και στο επίπεδο προσλαμβανόμενης αυτό-αποτελεσματικότητας. Πιο συγκεκριμένα, ανάμεσα στους επιμέρους στόχους της μελέτης ήταν να εξετάσουμε τα εξής: Α) τις κυρίαρχες απόψεις των επαγγελματιών και των γονέων ως προς τις δυσκολίες και τις ανάγκες υποστήριξης των παιδιών στο φάσμα Β) τις διαφορές ανάμεσα στις απόψεις επαγγελματιών και γονέων ως προς τις δυσκολίες, τις ανάγκες και τις στρατηγικές αντιμετώπισης. Γ) την επίδραση επιμέρους παραγόντων στην προσλαμβανόμενη ικανοποίηση, επίπεδα εξουθένωσης και αυτό- αποτελεσματικότητα των επαγγελματιών. Μέθοδος: Πληθυσμό της μελέτης αποτελέσαν γονείς παιδιών ηλικίας έως 12 ετών στο φάσμα του αυτισμού και επαγγελματίες που υποστηρίζουν παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά. Πραγματοποιήθηκε σκόπιμη δειγματοληψία για τη επιλογή του υπό μελέτη πληθυσμού. Ποιο συγκεκριμένα, κριτήρια συμμετοχής στη μελέτη για τους γονείς αποτέλεσαν τα εξής: α) να έχουν παιδί ηλικίας έως 12 ετών με διάγνωση, β) να διαμένουν στην Περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου Κρήτης. Αντίστοιχα, κριτήρια συμμετοχής στη μελέτη για τους επαγγελματίες αποτέλεσαν τα εξής: α) να υπηρετούν επαγγέλματα υγείας (π.χ. ιατροί, νοσηλευτές), ψυχικής υγείας και κοινωνικής φροντίδας (π.χ. ψυχολόγοι, ψυχίατροι, κοινωνικοί λειτουργοί) και ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης (π.χ. ειδικοί παιδαγωγοί) , β) να υπηρετούν σε υπηρεσίες του ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα της Περιφέρειας Ηρακλείου Κρήτης, γ) να έχουν τουλάχιστον 2 έτη προϋπηρεσίας με τον συγκεκριμένο πληθυσμό στόχου. Η επιλογή των επαγγελματιών έγινε με αναλογικό επιμερισμό με βάση την εκπροσώπηση των διαφόρων ειδικοτήτων στις υπηρεσίες που συμμετείχαν στη μελέτη. Για την προσέγγιση του δείγματος πραγματοποιήθηκε γραπτή επικοινωνία με υπηρεσίες που έχουν ως αντικείμενο την αξιολόγηση, την ψυχοκοινωνική υποστήριξη ή την αγωγή και εκπαίδευση παιδιών που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού στην Περιφερειακή ενότητα του Ηρακλείου Κρήτης (π.χ. ιατροπαιδαγωγικό κέντρο Ηρακλείου, ΚΕΔΑΣΥ, ΕΔΥ, κτλ). Η προσέγγιση των γονέων πραγματοποιήθηκε κατόπιν γραπτής ενημέρωσης και πρόσκλησης συμμετοχής που έλαβαν οι γονείς μέσα από τις υπηρεσίες υποστήριξης. Στη μελέτη συμμετείχαν 61 άτομα (31 επαγγελματίες και 30 γονείς). Αποτελέσματα: Τα κύρια ευρήματα έδειξαν ότι οι επαγγελματίες εκτιμούν συχνότερα την ανάγκη για υποστήριξη σε τομείς όπως η επικοινωνία και το παιχνίδι (γονείς: 70%, επαγγελματίες: 96,8%, r = 0,48), η οικονομική βοήθεια για ειδικό εξοπλισμό (36,7% – 87,1%, r = 0,29) και η συμβουλευτική στήριξη από ψυχολόγο ή κοινωνικό λειτουργό (70% – 100%, r = 0,62). Υψηλή συμφωνία παρατηρήθηκε στην εκτίμηση της σημασίας του προσωπικού χρόνου (93,3% – 100%, r = 0,58). Υψηλή συμφωνία παρατηρήθηκε στην εκτίμηση της σημασίας του προσωπικού χρόνου (93,3% – 100%, r = 0,58). Σε ό,τι αφορά παράγοντες που σχετίζονται με την αποτελεσματικότητα των επαγγελματιών, 87,1% δήλωσαν ότι νιώθουν εξαντλημένοι/ες στο τέλος μίας εργάσιμης μέρας “μερικές φορές” και 12,9% “καθημερινά”, ενώ χαμηλότερες τιμές στην αυτοαποτελεσματικότητα καταγράφηκαν σε επιμέρους πτυχές (π.χ. 12,9% “πολύ” για τη συμβολή των σωματικών δυνάμεων και 16,1% “πολύ” για την αποφυγή άσκοπων ενεργειών). Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν κυρίως τη διαφορετική προτεραιοποίηση των αναγκών μεταξύ γονέων και επαγγελματιών, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση, ώστε οι παρεμβάσεις να είναι στοχευμένες και προσαρμοσμένες, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας της φροντίδας και της ικανοποίησης όλων των εμπλεκομένων. Συμπέρασμα: Η μελέτη έδειξε ότι οι επαγγελματίες και οι γονείς έχουν διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με τις δυσκολίες και τις ανάγκες υποστήριξης των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού με τους επαγγελματίες να αναγνωρίζουν γενικά υψηλότερες ανάγκες και να εκτιμούν πιο έντονα την αναγκαιότητα στρατηγικών αντιμετώπισης. Οι κυρίαρχες διαφορές εντοπίζονται στις ανάγκες επικοινωνίας/παιχνιδιού, στην οικονομική υποστήριξη και στις οικογενειακές διαδικασίες ενώ οι συντελεστές συσχέτισης μαρτυρούν μέτρια έως υψηλή συμφωνία σε άλλους τομείς όπως τις οι συντελεστές συσχέτισης μαρτυρούν μέτρια έως υψηλή συμφωνία σε άλλους τομείς όπως οι μελλοντικές υπηρεσίες, δηλαδή υπηρεσίες ή παρεμβάσεις που αναμένεται να χρειαστεί το παιδί σε επόμενα αναπτυξιακά στάδι και η συμπεριφορική υποστήριξη δηλαδή καθοδήγηση για τη διαχείριση προκλητικών ή δύσκολων συμπεριφορών στο σπίτι ή στο σχολείο. Επιπλέον, οι διαφορές αυτές φαίνεται να σχετίζονται με τα επίπεδα επαγγελματικής εξουθένωσης, εργασιακής ικανοποίησης και προσλαμβανόμενης αυτοαποτελεσματικότητας των επαγγελματιών.Τεκμήριο Σχεδιασμός, εφαρμογή και αξιολόγηση καινοτόμου πιλοτικής παρέμβασης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής της οικογένειας μαθητών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, 2026-04-28) Πεδιώτη, Νεκταρία; Pedioti, Nektaria; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΠαρά τον υψηλό επιπολασμό των ειδικών μαθησιακών δυσκολιών (ΕΜΔ) στο γενικό πληθυσμό, πολλά παιδιά εξακολουθούν να παραμένουν αδιάγνωστα, λόγω έλλειψης προληπτικού ελέγχου, με τεράστια ατομική και οικογενειακή επιβάρυνση, ενώ την ίδια στιγμή οι υφιστάμενες παρεμβάσεις είναι περιορισμένες και με αντικρουόμενα αποτελέσματα. Σκοπός της μελέτης ήταν ο σχεδιασμός, η υλοποίηση και η αξιολόγηση μιας καινοτόμου πιλοτικής παρέμβασης, σε γονείς μαθητών με ΕΜΔ, με στόχο τη βελτίωση του γονικού τύπου και της ποιότητας ζωής της οικογένειας. Μέθοδος: Σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή (randomized controlled trial), με δύο ομάδες (παρέμβασης και ελέγχου) και υιοθετήθηκε ένα σχέδιο αξιολόγησης που περιελάμβανε μετρήσεις πριν και μετά την παρέμβαση. Οι συμμετέχοντες στη μελέτη στρατολογήθηκαν από τον πληθυσμό που απευθύνθηκε στην Κινητή Μονάδα του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου (ΕΛΜΕΠΑ), η οποία έχει ως αντικείμενο την αξιολόγηση παιδιών για ΜΔ, σε επίπεδο Περιφέρειας Κρήτης. Συνολικά 71 άτομα πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη από τα 158 που αξιολογήθηκαν στην Κινητή Μονάδα (42 ομάδα παρέμβασης; 29 ομάδα ελέγχου). Η συμμόρφωση στη μελέτη υπολογίστηκε σε ποσοστό 67.6%. Για την αξιολόγηση του γονικού τύπου και της ποιότητας ζωής της οικογένειας των συμμετεχόντων χρησιμοποιήθηκαν το “Ερωτηματολόγιο Γονικού Στυλ” (“Parenting Style Questionnaire”; Robinson, Mandleco, Olsen & Hart, 1995) και το “Ερωτηματολόγιο Ποιότητας Ζωής της Οικογένειας” (The Family Quality of Life Scale, FQOL; Hoffman, Marquis, Poston, Summers & Turnbull, 2006). Η παρέμβαση που εφαρμόστηκε στην παρούσα μελέτη χρησιμοποίησε, κατόπιν αδείας, μια προσαρμοσμένη έκδοση του προγράμματος “A Six Week Parenting Program For Child Compliance”(Cipani, 2005). Για τους σκοπούς της μελέτης, πραγματοποιήθηκαν ατομικές συνεδρίες με έναν εκ των δύο γονέων (4 συνεδρίες, κατανεμημένες σε 2 φάσεις και συνολική διάρκεια έξι εβδομάδων). Ευρήματα: Από τις αναλύσεις που αφορούν την επίδοση της ομάδας παρέμβασης, πριν και μετά την παρέμβαση, προκύπτει ότι κανένας γονικός τύπος και αντίστοιχα καμία διάσταση της ποιότητας ζωής της οικογένειας δε βρέθηκε να μεταβάλλεται μετά από την παρέμβαση, σε στατιστικώς σημαντικό επίπεδο, σε σχέση με πριν. Από τη σύγκριση της ομάδας παρέμβασης και της ομάδας ελέγχου, μετά την παρέμβαση, βρέθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά σε όλες τις διαστάσεις της «Ποιότητας ζωής της Οικογένειας» («Οικογενειακή αλληλεπίδραση», «Γονεϊκή ικανότητα», «Συναισθηματική ευμάρεια», «Φυσική/Υλική ευμάρεια» και «Υποστήριξη που σχετίζεται με τη μαθησιακή δυσκολία»). Σε ό,τι αφορά το «Γονικό τύπο», τόσο ο «Διαλεκτικός γονικός τύπος», όσο και ο «Αυταρχικός γονικός τύπος» είχαν διαφορετικές μέσες τιμές για τις δύο ομάδες, ενώ ο «Ανεκτικός γονικός τύπος» δεν είχε καμία διαφορά στις μέσες τιμές. Παρά το γεγονός ότι, η σύγκριση Πριν και Μετά την παρέμβαση, για την ομάδα Παρέμβασης δεν οδήγησε σε στατιστικώς σημαντικές μεταβολές, από την ανάλυση βρέθηκε ότι υπήρξε αύξηση σε όλες τις διαστάσεις της ποιότητας ζωής της οικογένειας και σε συγκεκριμένους γονικούς τύπους ΜΕΤΑ την παρέμβαση, αλλά δεν ήταν στατιστικά σημαντική, στο επίπεδο σημαντικότητας 95%. Αυτό αποτέλεσε κίνητρο για να διεξαχθεί ανάλυση συστάδων στο δείγμα (ομάδα παρέμβασης), προκειμένου να ταξινομηθούν οι περιπτώσεις με στατιστικά σημαντική βελτίωση, μετά την παρέμβαση. Η συγκεκριμένη συμπληρωματική ανάλυση έδειξε ότι η «Οικογενειακή αλληλεπίδραση» [F=20.71; p=0.000], η «Γονεϊκή Ικανότητα» [F=20.112; p=0.000], η «Συναισθηματική ευμάρεια» [F=74.491; p=0.000], η «Φυσική/Υλική ευμάρεια» [F=19.029; p=0.000] και η «Υποστήριξη σχετική με τη μαθησιακή δυσκολία» [F=38.208; p=0.000] διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των αρχικών και τελικών συστάδων, όπως υποδεικνύεται από μια υψηλή στατιστική F-Τιμή και τη χαμηλή p-Τιμή. Όσον αφορά τους γονικούς τύπους, ο «Διαλεκτικός γονικός τύπος» βρέθηκε να έχει σημαντική διαφορά, μεταξύ της αρχικής και της τελικής συστάδας, με μέτρια στατιστική F (5.574) και τιμή p (0.021), υποδηλώνοντας μια λιγότερο σημαντική διαφορά, σε σύγκριση με άλλες μεταβλητές. Ο «Αυταρχικός γονικός τύπος» δεν έδειξε σημαντική διαφορά, μεταξύ της αρχικής και της τελικής συστάδας, καθώς η στατιστική F είναι σχετικά χαμηλή (2.34) και η τιμή p είναι υψηλότερη από το συμβατικό επίπεδο σημαντικότητας 0.05 (0.130). Παρόμοια με τον «Αυταρχικό γονικό τύπο», ο «Ανεκτικός γονικός τύπος» δεν παρουσιάζει σημαντική διαφορά, μεταξύ της αρχικής και της τελικής συστάδας, με μέτρια στατιστική F (40.187) και πολύ χαμηλή τιμή p (0.000). Η μεταβλητή «Διαλεκτικός γονικός τύπος» συν τη νέα διάσταση δείχνει μια σημαντική διαφορά μεταξύ της αρχικής και της τελικής συστάδας, με μέτριας σημαντικότητας δείκτη F (9.421) και τιμή p 0.003. Συμπέρασμα: Τα ευρήματα της παρούσας μελέτης υπογραμμίζουν την κρίσιμη σημασία της πρόσβασης των γονέων σε υπηρεσίες συμβουλευτικής υποστήριξης και της σημαντικής επίδρασης των εξατομικευμένων παρεμβάσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις και την ποιότητα ζωής της οικογένειας παιδιών με ΕΜΔ.Τεκμήριο Το πένθος της απώλειας αγαπημένων προσώπων, όπως βιώνεται από γυναίκες άτυπους φροντιστές χρονίων πασχόντων: μια ποιοτική μελέτη(ΕΛΜΕΠΑ, Σχολή Επιστημών Υγείας (ΣΕΥ), ΔΠΜΣ Διεπιστημονική Διαχείριση των Χρόνιων Νοσημάτων, της Αναπηρίας και της Γήρανσης, 2025-07-21) Βαργιακάκη, Στυλιανή; Vargiakaki, Styliani; Παπαδακάκη, Μαρία; Papadakaki, MariaΗ παρούσα εργασία διερευνά τις εμπειρίες του πένθους όπως τις βιώνουν γυναίκες που έχουν αναλάβει τον άτυπο ρόλο της φροντίδας μακροχρόνια ασθενών στην Κρήτη. Πρόκειται για ποιοτική μελέτη που βασίστηκε στη συλλογή δεδομένων μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με δέκα γυναίκες φροντίστριες, οι οποίες είχαν βιώσει την απώλεια του προσώπου που φρόντιζαν. Η θεματική ανάλυση ανέδειξε τέσσερις βασικές θεματικές ενότητες: τις συναισθηματικές προκλήσεις, τον ρόλο της οικογένειας και της κοινότητας, τις στρατηγικές ανθεκτικότητας και την ανακατασκευή της προσωπικής ταυτότητας μετά την απώλεια. Η μελέτη ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο των έμφυλων, πολιτισμικών και θρησκευτικών παραμέτρων στη διαμόρφωση της εμπειρίας του πένθους, ενώ παράλληλα τόνισε την ανάγκη ενίσχυσης της υποστήριξης προς τους άτυπους φροντιστές μέσω κατάλληλων παρεμβάσεων. Τα ευρήματα της έρευνας συμβάλλουν στην κατανόηση μιας συχνά αόρατης εμπειρίας και προτείνουν κατευθύνσεις για κοινωνική και ψυχολογική στήριξη των φροντιστριών στην ελληνική περιφέρεια.